Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Naamloos
Naamloos Home | Profile | Archives

VROUWENBIJBEL 122/8/2011

De complete versie van deze vrouwenbijbel staat op:

https://skydrive.live.com/?cid=9920b0ff679f73b6#!/view.aspx?cid=9920B0FF679F73B6&resid=9920B0FF679F73B6%21351

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

VROUWENBIJBEL 1122/12/2008

Hfdst. 11 Godin ‘in’ God ‘uit’.

 

In hoofdstuk 6 verwees ik al even naar het boek  ‘de godin’ van Sharukh Husain, waarin wordt aangegeven dat de Godin ìn de vrouw zit, maar mannen een mannelijke god buiten de mens heeft bedacht.

Verder in het boek wordt verklaard waarom mannen dit doen/hebben gedaan. Het heeft een puur biologische oorzaak.

De vrouw heeft een baarmoeder, waarin haar eventuele kind groeit. Dit nieuwe leven ontwikkelt zich dus van binnenuit. De man moet zijn zaad naar buiten, in de ànder, plaatsen om leven te laten ontwikkelen. De vrouw ontvangt, de man geeft.

Dit is tevens de oorzaak van de angst voor de dood door mannen, volgens Husain. De man heeft altijd naar eeuwig leven gezocht. Er staat een verhaal in het boek van een mannelijke God die naar eeuwig leven zocht, en een Godin die juist de dood omarmde en tot een deel van haar wezen maakte. Dit is ook de basis van wicca (hekserij), zoals ik in het hoofdstuk hiervoor al even aangaf (die eeuwige kringloop van leven en dood, die bij elkaar horen/onafscheidelijk verbonden zijn). Die ‘éne’ God bestaat dus in feite niet, of is in elk geval tweeledig zodra hij bestaat: alle leven is uit vrouwelijke en mannelijke elementen opgebouwd, een plus- en een minpool. Dus God is ‘niets’ of ‘alles’, maar in dat laatste geval dus ook de dood.

De dood wordt volgens het boek ‘de Godin’ haast altijd aan vrouwelijke godinnen toegeschreven, ondanks de vrouwen het leven schenken en de mannen dat juist vaak doden (bijvoorbeeld al d.m.v. de jacht).

Ook worden godinnen als veranderlijk afgespiegeld, en manlijke goden stabiel. In de praktijk is het echter precies omgekeerd. Mannen willen steeds iets nieuws/anders, elke keer een andere partner etc., terwijl vrouwen in het algemeen meer behoudend zijn. Ze willen hooguit veranderen om aan allerlei (door de man veroorzaakt) leed te ontsnappen, of vanuit onzekerheid over zichzelf (elke keer nieuwe kleren!).

Een voorbeeld van de ‘veranderlijkheid’ (onvoorspelbaarheid) van de godin is Aphrodite. Zij kwam uit de zee. Er werd een verband gezien tussen de zee en (seksueel) verlangen. De zee was onvoorspelbaar, geheimzinnig en verpletterend. Er zijn vele verhalen over zeemeerminnen die mannen verlokken en de dood introkken. Het verlangen van de man naar de vrouw is vaak zijn valkuil en de schuld wordt in al die verhalen bij de vrouwen (godinnen e.d.) gelegd. Zij zouden verwachten dat de mannen zich doodvechten etc. Maar dat komt door hun eigen verlangen naar avontuur.

Het verlangen van vrouwen ligt juist naar binnen, naar een kind, of gewoon het niets, die kern, hun ware wezen. Daar waar alles begint en eindigt.

Husain schrijft: ‘De Godin is zowel baarmoeder als graf, er is geen einde, alleen een verandering van zijn.’ Het ‘begin’ is een donker, nat en vormloos universum volgens de oude volken. De wereld, dat wel als een groot kosmisch ei werd afgebeeld, dreef in een grenzeloos oerwater. Net zoals de eicel in de baarmoeder dus.

 

De schepper van al wat is was volgens de Egyptenaren de Godin Neith, ooit Saïs genoemd.

De godinnen van het oerwater die de wereld bevatten of vormden zijn later vervangen door mannelijke goden van lucht en licht, die onveranderlijk waren in tegenstelling tot de veranderlijke godinnen. Deze goden vervaardigden een universum búíten zichzelf. Mannen geloven in een mechanisch universum met een schepper als uitvinder (manchinemaker), vrouwen in een schepster die organisch leven uit haar eigen wezen voortbrengt.

Mannen willen de natuur beheersen, aanpassen naar hun ideeën, vrouwen voegen zich/passen zich aan aan de natuur en hun omgeving. Helaas ook aan de man dus, en daar wringt het.

 

Volgens de elementenleer zijn vuur en lucht mannelijke elementen en water en aarde vrouwelijke. Vrij begrijpelijk, want vuur en lucht bevinden zich buiten ons en water en aarde binnen ons. De man is naar buiten gericht, de vrouw naar binnen. Dat zou althans zo moeten zijn. De man zou zich naar buiten, op de vrouw, moeten richten, en de vrouw naar binnen, op haar (innerlijk) kind. Alleen dan kan ze voeling houden met haar lichaam, de natuur en al wat leeft en daarmee in harmornie leven.

 

In het oorspronkelijk Christendom werd God overigens ook gezien als ‘iets’ binnenin ons, en niet buiten ons. Dit vertelde Hans Stolp, gereformeerd pastor en schrijver (en visionair!), in  het tv-programma ‘het Vermoeden’. Hij is aanhanger van het esotherisch Christendom, het oorspronkelijk Christendom van de eerste 3 eeuwen na Christus. Daarna is het ondergronds gegaan. Pas nu komt het weer naar boven. Volgens deze leer bestaat reïncarnatie bijvoorbeeld wel.

Volgens Stolp worden we vanuit de geestelijke wereld begeleid, vooral in de huidige tijd. We leven in de tijd van grote transformatie (ook volgens voorspellingen van vele oude culturen, zoals de Hindoes, de Egyptenaren en de Maya’s ). De grote transformatie van deze tijd wordt door Christus gedragen. We zijn in het diepste punt van materialisatie, het diepste punt van het dal beland. Nu wordt de innerlijke geest geboren. Dit ziet hij als de wederkomst van Christus zoals in de Openbaringen van Johannes voorspeld. De wederkomst is de geboorte van de goddelijke kern/de Christus/de geest/moeder natuur, in onszelf. Nu we door het diepste donker gaan die zich ooit op aarde heeft voorgedaan gaan we terug naar de vergeestelijking. De wereld doorgaat deze weg, maar ook ieder individueel, wat zich kenmerkt door de steeds verdergaande individualisatie. Allerlei dragende verbanden vallen weg, de mens komt steeds meer op zichzelf te staan en is daardoor in staat die weg naar binnen te vinden. We vinden meer individuele vrijheid en zullen uiteindelijk de bron van het (ge)weten in onszelf te vinden, thuiskomen bij God. Juist in het diepste donker, volledig op jezelf teruggegooid, kun je de weg los van je ego naar je hoger zelf terugvinden. Je ego (die buitenlaag) ‘sterft’ als het ware.

Ook moeder Aarde baart haar hoger zelf, vandaar alle klimaatsveranderingen. Het gebeurt met de dieren, de hele kosmos, het hele systeem waar wij deel van uitmaken.

In openbaringen 21 vers 1-7 wordt de voltooiing van die weg terug omhoog, uit dat dal, beschreven. Na die donkere periode zullen de ‘tranen gewist worden’, zo staat in vers 4. ‘Ik ben de alfa en de omega, de oorsprong en het einde’ sprak God tot Johannes (vers 6).

In vers 7 staat volgens de bijbel: ‘Ik zal zijn god zijn en hij mijn zoon’. Volgens Stolp wordt in de oorspronkelijke Nag Hammadi geschriften echter niet alleen van de Zoon gesproken doch ook van de Dochter.

Ook is volgens Stolp in vertalingen alles wat ooit als iets innerlijks is beschreven als iets uiterlijks neergezet. In Lucas 8 bijvoorbeeld staat: ‘Het konikrijk Gods is binnen uw bereik’. De oorspronkelijke tekst was: ‘Het koninkrijk Gods is in u.’

Ik merk zelf dat ik, zoals zoveel vrouwen, dat ik geneigd ben mijn energie naar buiten weg te geven, aan de ander. Ik ben altijd bang te veel macht over de ander uit te oefenen, te veel ruimte in te nemen, en daarom ben ik bescheiden, hou ik niets van mijn energie voor mezelf. ‘We hebben een soort verslaving voor minderwaardigheid’, zegt de presentatrice Annemiek Schrijver. Dat is volgens Stolp erin gestampt door de kerk, dat we in zonde ontvangen en geboren zijn en tot niets goeds in staat.

Jezus heeft echter tot zijn leerlingen gezegd: jullie zijn goden.

Voor Stolp is dit alles geen geloof, maar een weten, wat hem vertrouwen in de toekomst geeft. Door vertrouwen te hebben in het leven ontstaat ook weer daadkracht. Angst verlamt je.

 

Vertrouw dus op je innerlijk weten en laat je niet door alle uiterlijke invloeden bang maken, want al het uiterlijke is uiteindelijk slechts schijn, zoals ik al in hoofdstuk 7 schreef.

Ook Jezus heeft het Rijk Gods iets als binnenin ons beschreven. In Lucas 17:21 staat: ‘Het Rijk Gods is midden onder u’.

De waarheid zit van binnen. In deze tijd van afdwaling van die innerlijke kern is het heel moeilijk om daar bij te komen. Ga je volgens je innerlijke waarheid leven dan stuit je op heel veel weerstand van buitenaf. Ook Jezus heeft dit ervaren, hoevelen vervolgden en verstootten Hem immers niet. Voor die haat van buitenaf moet je dus niet meer bang zijn. In Johannes 15 vers 18 en 19 staat: ‘Als de wereld u haat, bedenk dan dat zij Mij eerder heeft gehaat dan u. Als gij van de wereld zoudt zijn, zou de wereld liefhebben wat haar toebehoort. Daar gij echter niet van de wereld zijt, maar Ik u uit de wereld heb uitgekozen, daarom haat de wereld u.’

Dus als je dat pad van je innerlijk, die ‘innerlijke Christus;  zoals Stolp het noemt, gaat volgen, zal je alleen komen te staan en mogelijk zelfs zwaar vervolgd worden. Maar dan leef je wel in waarheid en eerlijkheid met jezelf. Niet meer aanpassen aan die mannelijke waarden dus, maar aan je eigen waarde. Wees niet bang voor die ‘dood’, omarm hem.

Vertrouw op die Godin in jezelf, niet op die God daarbuiten. Mannen luisteren trouwens toch niet, dus waarom zou je nog tot Hem bidden?


 

 

uit het boek: De godin van Sharukh Husain

Tv-programma ‘het Vermoeden’ d.d. 13-5-2007 (en 16-8-2008), Ikon

http://player.omroep.nl/?aflID=4592511&md5=22ea06e2cf86fe4f933dfc2345386972

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

VROUWENBIJBEL 106/12/2008

Hfds. 10 Vrouwen’kwalen’en mannen ‘ziekten’.

 

Door de emancipatiebeweging zijn vrouwen net als mannen betaald gaan werken. Echter, de zorg voor kinderen, huishouden, en niet te vergeten: man, bleef ze er ook nog bij houden. Of dat de oorzaak is geweest van de versnelde groei van de economie = het materialisme, of dat het er een gevolg van is geweest weet ik niet. Maar hoe dan ook, de man heeft zich op geen enkele wijze aan de nieuwe situatie aangepast. Hij vindt 40 u/w werken genoeg en verwacht dan dat thuis alles voor hem verzorgd wordt, eerst door zijn moeder, dan door zijn vrouw. Net als een kind. School, huiswerk, en voor de rest zorgt ‘mama’ wel. Of het nou oorlog is, crisis, of wat dan ook, de verwennerij door vrouwen moet onverminderd doorgaan,.

Zo heeft de vrouw nooit een moment rust. En dan vindt ze het gek dat ze allerlei ‘kwalen’ krijgt.

De reden dat vrouwen sneller depressief zijn dan mannen komt doordat ze zich meer laten onderdrukken (depressief is letterlijk vertaald: neergedrukt).

Als vrouwen ziek zijn gaan ze gewoon door. Vrouwenkwalen lijken altijd minder erg dan mannenkwalen. Die krijgen iets waarmee ze direct in het ziekenhuis belanden, of op zijn minst 39º koorts. Vrouwen hebben hoofdpijn, moeheid, depressie, spier- en gewrichtsklachten, ,  langdurige maag- of darmklachten etc., waar inmiddels wel namen als fybromyalgie, me, pds (prikkelbaar darmsyndroom) e.d. aan zijn gegeven, maar nog altijd ‘onaantoonbare’ worden geacht. Ook de wel aantoonbare (lichamelijke) ‘kwalen’ zoals: candidaproblemen, handnagels die afbrokkelden, ontstekingen, tunnelsyndroom, menstruatieklachten, incontinentie, en nog velen meer, zijn meestal van een aard dat ‘men’ vindt dat we gewoon door kunnen gaan. En aan de klacht zelf is vaak niets te doen. Dit bevreemdt mij. Als een man iets heeft wordt het tot de bodem uitgezocht en er wordt van alles uitgevonden om hem te helpen. Zelfs onbelangrijke dingen als impotentie daar zijn allemaal middelen voor. Maar de veel akeligere dingen waar vrouwen onder te lijden hebben daar  is allemaal  ‘niets aan te doen’ en daar moeten we maar mee leren leven, en de pijn maar gewoon negeren. Op zich is dat niet zo’n ramp, daar wij vrouwen heel goed in staat zijn onszelf te genezen. Mits we maar eens naar ons zelf luisterden. Maar we willen die erkenning van de dokter zo graag, opdat we dan tenminste naar onszelf mógen luisteren!

Een man zou waarschijnlijk met de ziektes van ons vrouwen de hele dag in bed liggen en zich laten vertroetelen. Vrouwen moeten overeind blijven omdat er niemand is die ze vertroetelt. Nou, we moeten dus gewoon es onszelf gaan vertroetelen en de zorg voor de kinderen als we ziek zijn uitbesteden.

Maar vooral onszelf serieus nemen. Het is toch gek, dat die ‘typische’ mannenziekten wel altijd aan te tonen en nooit ‘psychisch’ zijn? Ik heb,  zoals ik in hfdsl. 8 al schreef, het vermoeden dat er beter/anders onderzoek gedaan worden naar ziektes die mannen vaak hebben dan die van vrouwen. Mannen kunnen beter voor zichzelf opkomen en laten zich dus beter onderzoeken.

Als ze bij vrouwen goed onderzoek zouden doen, zou er bv. al veel uit hormonen kunnen worden afgeleid. Heel veel kwalen ontstaan door een verstoorde hormoonhuishouding.

 

Een verhaal op  http://www.gezondheidsplein.nl/discussiepunt/10/Ben-je-een-werkende-moeder-en-overbelast.html is zo’n  typerend voorbeeld van hoeveel het moederschap alleen al omvat, maar hoe neerbuigend daar door de maatschappij tegenaan gekeken wordt. Ik siteer het hieronder:

Sila:

‘Ik werk niet, omdat ik overspannen ben. Ik heb 2 kids en daar neem ik de zorg voor. En ik vind dat ook werk. Hoe neerbuigend iedereen het vind. Ik ga wel uiteindelijk werken als mijn kind 4 is en naar school gaat. Ik breng mijn kind naar zwemles, logopedie, ziekenhuis, huisarts, kno,schoolgesprekken, toneelstukjes, schoolinloop haal ze in de pauze op. Geef ze eten en drinken en ben aanwezig. En helemaal voor mijn 3 jarige kind. Ik vind dat ook werk! Vriendjes komen langs lunchen, dat vind ik ook werk hoor! Als ik in staat was om te werken zou ik het doen. Maar half moeder zijn en half werken op dit moment ben ik te overspannen. Het lukt mij nieteens om te solliciteren. Mijn kinderen zijn op dit moment wel trots op mama dat ik er ben. Tuurlijk zal dat wel veranderen. Maar zodra de jongste naar school gaat zal ik proberen tussen de schooltijden te werken. En tja mijn studie hbo zal ik voorlopig ook niet oppakken.....Ik heb zeker wel een half jaar slaap nodig!!!!!!!!Kinderen hebben is zwaar...eerst zij dan jij.’

 

Maar waarom ‘eerst zij dan jij’? Mannen denken ook niet zo. Als het aan de mannen lag zouden kinderen gelijk bij de geboorte sterven.

Op zich kunnen vrouwen het prima, voor kinderen en zichzelf zorgen. Kijk maar naar een moederpoes. Die doet ook alles alleen. Maar ze gaat niet ook nog es aandacht aan mannen geven, en mannen hebben haar leefomgeving niet verpest.

We kunnen 2 dingen doen. Net als de mannen alleen aan onszelf gaan denken en onze kinderen verwaarlozen. Ze niet meer opvoeden, ze massaal van school halen etc. Dan stort het systeem vanzelf in. Maar dat is geen oplossing, want dan zijn het toch weer de meisjes die slachtoffer worden van de jongens.

Dus moeten we leren weer net zoals die vrouwtjespoezen naar ons instinct luisteren.

Doen we dat niet dan worden we zieker en zieker en kunnen we helemaal niet meer voor onze kinderen zorgen. Een moederpoes moet soms ook een kleintje offeren om haar andere kleintjes en zichzelf te redden. Dat is de natuur.

Ziektes/vermoeidheid dwingen ons om naar ons lichaam te luisteren. Zolang we alles kunnen en alles goed lijkt te gaan, heb je de neiging aan de oppervlakte te leven. Als je ziek wordt, moet je wel de diepte in. Dan moet je wel diep binnenin jezelf gaan zoeken naar de ware betekenis van je leven. Dan alleen ben je bestand tegen al aanvallen van buitenaf. Daar diep in je binnenste kan niets je raken.

 

Wat m.i. een oorzaak is van de slaapproblemen van veel mensen vandaag de dag is ons vergrote bewustzijn. Zoals ik al zei gaat de tijd sneller naarmate je bewustzijn groter is. Een vlieg of ander dier met een heel beperkte herseninhoud ervaart een seconde als een eeuwigheid.

Doordat we steeds bewuster (van de buitenwereld) zijn gaat de tijd sneller, en is dus ook de nacht korter. Ons lichaam is niet meer in staat het ritme van onze hersenen bij te houden en laat het afweten. Het gaat voor ‘die paar minuten’ echt niet slapen, dat heeft geen zin. Ik merk het al aan mijn kinderen. Die slapen  het liefst 16 uur achterelkaar, en dan 24 uur niet. Een etmaal zou voor hen dus 30 uur moeten duren i.p.v. 24.

Op www.infonu.nl staat een artikel van Aliki, over (het einde van) de mayakalender in 2012.

Hierin staat dat de hartslag van Moeder aarde sinds 1980 langzaam aan het stijgen is. Die was tot 1980 7,83 cyclussen per seconde. Nu zitten we op 12 cyclussen per seconde. Dit beteknt dat de dagen nu nog maar 16 uur duren in plaats van 24 uur. We zittien in een soort eindsprint. Ook in dit artikel wordt aangegeven dat de gedachtenkracht van de mens steeds sterker wordt, en we steeds meer onze eigen werkelijkheid creëren, door het te visualiseren.

Ik merk dat meer en meer alles om me heen overeenkomt met mijn eigen gedachten en eigen leven. Het lijkt wel of Moeder Aarde een spiegel is mij(n lichaam). Ook ik heb de laatste jaren vaak hartkloppingen. Ook ik (mijn hoofd) zit vol. Ook ik word kaalgeplukt en leeggeplunderd, en als het zo doorgaat, is het binnenkort (in 2012!) me mij en de aarde gedaan. We moeten weer leeg worden. Al die mensen. Al die gedachten. Alles moet weg.

Terug naar de kale woeste aarde, leegte, stilte, niets. RUST.

 

Overal hoor ik van mensen, m.n. vrouwen, dat RUST het enige is wat hen genas. Ook mij is gebleken dat de enige geneeswijze rust is. ‘De drie r’s: Reinheid, Rust en Regelmaat’ die mijn grootvader, die arts was, altijd benadrukte. Heel veel slapen en heel veel alleen zijn bleek voor mij de enige manier om weerbaar te worden, geestelijke en lichamelijk. Alleen dan kon ik weer bij mezelf komen en al die adviezen en meningen van anderen en allerlei zorgen loslaten.

Luisteren naar dat lichaam. Naar binnen keren in plaats van steeds meer naar buiten. Daar diep binnenin je zelf in die veilige plek, waar niets of uiterlijks je kan raken. Dat (lege) NIETS, waar toch een diepe verbinding bestaat met (het volle) ALLES (Allah, God, Krishna, Jehova). Als je nog slechts een druppel bent kun je weer deel zijn van de grote oceaan.

 

Vrouwen zijn geneigd altijd maar in hun hoofd te leven, omdat ze steeds aan anderen denken. Ze vergeten zo hun (eigen) lichaam. Mannen denken vanuit hun kruis, en staan daardoor dichter bij zichzelf. ‘Concentreer je op het kruis, dan zit je altijd goed’, gaf een man op tv ooit eens als sekstip aan vrouwen. Hij bedoelde dat mannen dus in  bed alleen maar op hun kruis gericht zijn en daar bevredigd willen worden. Vrouwen zouden zich echter op hun eigen kruis moeten concentreren. Uit dat hoofd. Niet naar boven, maar naar beneden. Niet hoger, maar lager. Terug naar het verleden, het lichaam, het onbewuste, i.p.v. altijd maar vooruit denken en 100 dingen tegelijk doen/plannen (wat mannen niet schijnen te kunnen, nou, dit is dus de oorzaak daarvan). Doe net als mannen één ding tegelijk, en denk met je kruis in plaats van je hoofd. Dan hebben anderen geen vat meer op je. Terug (in tijd en ruimte) om die hartslag van moeder aarde weer langzamer te laten worden.

Terug naar de basis om het evenwicht in de heilige drie-eenheid: lichaam, gevoel en verstand te herstellen.

 

Ik geloof daarom dat je je met je hoofd (gedachten) op je lichaam moet concentreren, en niets anders. Niet op een vage ‘god’ in de hemel, of zelfs maar op het ‘niets’, want dan blijft je geest ronddwarrelen. Het is moeilijk om aan niets te denken. Ben je echter steeds op je lichaam geconcentreerd, dan word je vanzelf rustig. De geest moet voor het lichaam zorgen, dan kan het lichaam je gevoelens/emoties weer in balans brengen. Want als je goed naar het lichaam luistert en het dan geeft wat het nodig heeft, dan voel je je vanzelf ook psychisch beter. Ik denk namelijk dat bijna alle ‘psychische’ ziekten een lichamelijke oorzaak hebben, en niet omgekeerd. Doordat je je lichamelijk niet goed voelt voel je je psychisch ook niet goed. Na een goede nachtrust of een stevige wandeling of een lekkere sauna, of wat voor vertroeteling van je lichaam ook, kun je psychisch vaak weer een heleboel aan. Je gevoel kun je niet beïnvloeden met je geest (gedachten), maar wel kun je dus, door je geest op je lichaam te richten, je lichaam genezen en daarmee je gevoel, je ziel. Iedereen kan zichzelf genezen. Niet door de symptomen te negeren en maar stug door te gaan, nee juist door je pijntjes en ongemakken serieus te nemen en aandacht te geven. De doktoren weten slechts wat van een aantal uiterlijke symptomen af, maar niets van jouw wezen. Niets van jouw behoeften. Die voel je alleen zelf, mits je je zelf dat toestaat. Iedereen heeft nog een natuurlijk instinct dat precies weet wat je nodig hebt. Dokters kunnen hooguit tijdelijk iets aan die symptomen doen, maar de genezing vindt alleen van binnenuit plaats. Laat die geest voor je lichaam zorgen, dan zorgt je lichaam voor je ziel.

Met de heilige drie-eenheid man-vrouw-kind zou het hetzelfde moeten zijn. De man (geest) zorgt voor de vrouw (lichaam) opdat die het kind (ziel/gevoel) gelukkig kan maken en kan laten groeien.

 

 

 

 

 

 

 


 

zie: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/filosofie/15413-de-weg-naar-2012.html

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

VROUWENBIJBEL 96/12/2008

Hfdst. 9 Mannentaal versus vrouwentaal

 

Er is veel miscommunicatie tussen man en vrouw. De oorzaak ligt in de betekenis van veel woorden, die door beiden verschillend worden uitgelegd. Ik zal hier de mannenbetekenissen van een aantal van deze tot misvattingen leidende woorden vermelden.

 

Mannenwoordenboek:

Houden van  = seksueel aantrekkelijk vinden

Liefde = aantrekkingskracht

Eenzaamheid = geen seks

Acceptatie = bewonderd worden

Seks = klaarkomen (zo snel mogelijk)

‘uit ’t oog uit ’t hart’ = ‘uit ’t bed uit ’t hart

Overleggen/discussiëren = gelijk willen hebben

Borderline = aanstelleritis, een ‘typische’ vrouwenziekte, vroeger hysterie genoemd.

Freud, 19e eeuwse psychiater,  had ook nog de term ‘hysterisch seksueel’, dat ging over vrouwen die clitoraal klaarkwamen. Van deze vrouwen werd in de 18e eeuw de clitoris afgehakt. Door dit soort taboes durven vrouwen vandaag de dag nog steeds niet (voluit) te genieten van seks.

Werken = milieu vervuilen en concurreren/willen overtreffen

Hobby = milieu vervuilen en concurreren/willen overtreffen

Nut = constant bezig zijn/dingen produceren/alles een naam geven

Meditatie/bezinning =  luiheid/nutteloos (behalve wanneer ze het zelf doen)

Vriendschap – komt niet in het woordenboek voor

Met mate – komt ook niet voor.

’t Is bij mannen altijd alles of niets (180 rijden of niet rijden, zwaar verslaafd raken of niets gebruiken, elke dag seks of nooit meer contact etc.). Mannen willen alles in overtreffende trap. Bijv.: vrouwen zijn tevreden met waardering, mannen willen geadoreerd worden, geëerd. Het woord heer zegt het al. En het woord heersen komt weer van heer. Vrouwen zijn tevreden met het krijgen van betekenis, mannen willen constant een kick voelen. Uitdaging in je leven houdt je ‘levend’, maar voor vrouwen ligt die uitdaging in veel simpeler dingen dan mannen. Mannen moeten ruimtereizen, bergbeklimmen, autoracen, vechten etc. En die dingen krijgen, omdat mannen nu eenmaal die ‘eer’ (bewondering) nodig hebben, in onze maatschappij de grootste waardering. Verveling en luiheid wordt niet gewaardeerd. Maar volgens Suzanne Plät, schrijfster van o.a. het boek ‘de kick’, komt hier binnen enkele jaren verandering in. De maatschappij is verzadigd. Ik mag het hopen, dat dan eindelijk wat vrouwelijke waarden, zoals eenvoud, innerlijke rust, bezinning, evenwicht, liefde, vriendschap saamhorigheid etc. waardering krijgen en de maatschappij een eenheid kan worden i.p.v. één grote verdeelde chaos. Als we dat niet snel doen vergeten vrouwen zelf die waarden ook.

Meditatie en rust noemt men tegenwoordig ‘luiheid’, en al die (onzinnige) actie vindt men ‘nuttig’. Laten we daar dus echt die man niet mee naäpen, maar onze vrouwelijke waarden hoog houden. We mogen wel onze eigen waarden verdedigen middels actie. Zonder dat lukt het niet vrees ik. Ghandi heeft mijn zijn vreedzame optochten veel bereikt, maar de overwinning werd toch pas behaald nadat zijn mannen, tegen zijn advies in, begonnen te vechten tegen de Engelsen. Je moet toch slaan voor je zelf geslagen wordt. Niet voor niets luidt het spreekwoord: aanval is de beste verdediging.

 

Doordat de maatschappij wordt bepaald door mannen overheerst het materialisme.

Vorig jaar is door de Nederlanders 13 miljard aan vermaak uitgegeven.Vrouwen moeten nu ook werken opdat die mannelijke vormen van vermaak in deze samenleving voortgezet kunnen worden. Alles draait tegenwoordig om kopen. En dat noemen ze ‘vooruitgang’. Maar je kunt niet altijd voortuitgaan. Zoals de schrijfster en heks Susan Smit schrijft op haar website: ‘Voor mij is het bestaan circulair, met ruimte voor geboorte, groei, verval, dood en wedergeboorte, en niet meer lineair. Er kan niet alleen maar groei en vooruitgang zijn. Dat besef heeft me veel rust gegeven.’

Het wordt tijd dat de ‘typisch vrouwelijke’ vormen van ‘vermaak’  weer aan bod komen (spiritualiteit, rust, vriendschap e.d.) i.p.v. een voortdurende machtsstrijd.

Oké, veel vrouwen verspillen geld aan schoenen, haarlak en make-up, maar tegenwoordig doen veel mannen dat ook nog eens.

Iedereen aapt elkaar na, en waar de eerste (feministische) vrouwen gingen werken omdat ze dat zelf wilden, moeten de meeste vrouwen (moeders) dit nu puur om het geld. Het  feminisme is m.i. echter ontstaan vanuit onze schaamte voor onszelf. Een vrouw zou ‘alleen maar moeder’ zijn en dat is ‘nutteloos’, ‘minderwaardig’ etc. omdat die mánnen dat vinden! Zij hebben ons wijs gemaakt dat wat zij doen veel nuttiger is. Nu hebben we onze financiële vrijheid veroverd, maar we zijn alleen maar onvrijer geworden, doordat de mannen ons nog steeds uitbuiten. Nu mogen we èn het geld verdienen èn voor die kinderen zorgen. De rollen omdraaien is grandioos mislukt. En de kinderen zijn er het grootste slachtoffer van. ‘Samenlevingen die geprobeerd hebben kinderen van hun moeder te scheiden waren geen lang leven beschoren’ heeft de antropoloog George Gilder gezegd.

Onafhankelijk zijn we pas als we de man durven uit te buiten. Als we echt voor onszelf durven te staan en onszelf respecteren.

Daarvoor moeten we even de betekenis van een aantal woorden weer in zijn oorspronkelijke staat (waarde) herstellen, en dat wat mannen in de loop der eeuwen ons hebben proberen wijs te maken vergeten.

 

(Vrouwen)woordenboek:

Intimideren = de intimiteit schaden

Seksualiteit = niet: de ander zijn zin geven, wel: levensenergie = macht = jezelf blijven

Liefde = niet: je voor iedereen uitsloven, wel: je fijn voelen

Nut = niet: altijd voor anderen in de weer zijn, wel: iets doen waar je wat voor terugkrijgt

 

Liegen is ook een begrip waar veel verwarring over bestaat.

Vrouwen liegen om de ander zich beter te laten voelen, mannen liegen om hun eigen ego te strelen.. Mannen vinden bv het verzwijgen van vreemdgaan (in hun eigen geval althans) een ‘leugen om bestwil’. Vrouwen vinden het zwijgen over de wanprestaties van de man op gebied van bv. huishouden of seks een ‘leugen om bestwil’. Ik denk dat liegen vooral jezelf voor de gek houden is. Wees eerlijk, ga steeds goed na wat je zelf echt wil.

 

Het grootste probleem in de communicatie tussen mannen en vrouwen is dan mannen zich niet in de ander kunnen verplaatsen en vrouwen dat teveel doen en zichzelf vergeten. ‘Doet een ander niet wat ge niet wil dat uzelf geschiedt’ ofzoiets staat in de bijbel. Maar een man is niet in staat om zich voor te stellen dat hij die ander is en die ander hij.

Een man kan alleen vanuit zijn eigen positie schouwen. Dus als vrouw moet je hem duidelijk maken wat hij verkeerd doet, zelf ziet hij dat niet. Voor vrouwen is dus de bijbeltekst ‘oog om oog, tand om tand’ meer een goede boodschap.

Vrouwen denken altijd dat als hun man iets voor hen doet dat ze meteen wat terug moeten doen, anders voelen ze  zich schuldig. Maar dat hoeft helemaal niet, mannen rekenen dat helemaal niet uit. Die zorgen sowieso wel dat ze niets tekort komen. Ze zullen echt niet snel hun vrouw verlaten omdat ze te veel van hem eist.

Het is dus voor vrouwen de kunst te leren alléén vanuit hun eigen positie te denken en totaal niet die van hun man, behalve dan door te bedenken dat alles wat die man doet of zegt volledig vanuit zijn eigen belang is bedoeld.

 


 

uit programma: ‘Geloof, seks en wanhoop’/ Ikon, dd 21-12-2008

  uit Hartenziel/ncrv, aflevering d.d. 20-11-2008

uit website:  http://www.susansmit.nl/hekserij.htm

 uit boek: ’WAHM, handboek voor succesvol thuiswerken’ van Edith Hagenaar

uit:  ‘Het groot heksenboek’ van Laurie Cabot

 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

VROUWENBIJBEL 823/11/2008

Hfds. 8 Vrouwen aan de macht

 

Ik ben van mening dat een moeder meer is dan een broedmachine, die haar kuikens vervolgens mag afstaan aan de ‘bio-industrie’. Want zo voel ik mij. Mijn kinderen zijn opgevoed door de staat, de straat, de tv en de computer. Niet door mij.

Waarom al dat onzinnige gewerk? Om de kachels overal nòg een paar graden hoger te zetten? Nog meer voetbalwedstrijden te kunnen uitzenden op tv, nog meer speelgoed te maken etc.?

Mannen doen allemaal nutteloze uitvindingen, zoals computerspelletjes voor de kinderen (en zichzelf dus), die daar dan weer aan ‘verslaafd’ raken en in een duur afkickcentrum moeten afkicken, maar voor de eerste levensbehoeften zorgen ze niet.

Ik ben nu van mening, als mannen geld hebben om al die onzinnige uitvindingen te doen, miljarden steken in voetbal(spelers), dure auto’s, vliegtuigen e.a. transportmiddelen en daarmee voor de lol rondreizen, allerlei overbodige apparatuur en machines, oorlogen, wapens, allerlei onzinnige vormen van vermaak zoals stierengevechten en rodeo’s, allerlei vormen van seks (films, seksspeeltjes, poppen, hoeren etc.), overdreven dure huizen, meubels, yacouzi’s  en wat al niet meer, dan kunnen ze toch ook wel wat geld vrijmaken voor de zorg van mijn (hun) kroost?!

Ik ben al bijna de helft van mijn aandelen (zuurverdiende centen) kwijt, zodat ik binnenkort weer moet gaan werken en mijn kinderen alleen laten, terwijl zo’n bankdirecteur (van een failliete bank), die de kredietcrisis mede heeft veroorzaakt met al z’n kredietverstrekkingen voor onzinnige doeleinden als vakanties en (nog) luxe(re) keukens e.d., 4 miljoen aan oprotpremie krijgt. Waar is het geld gebleven van mijn aandelen, waar ik een half jaar fulltime voor gewerkt heb? Naar die bankdirecteuren die nu 4 miljoen vertrekpremie krijgen! Laat hij die spaarders van de Ice-safe bank maar schadeloos stellen in plaats van dat onze regering (de brave belastingbetaler dus) dat moet doen.

Ik maak me kwaad, en nu geeft die woede me eindelijk kracht, nieuwe levensenergie.

Kom, vrouwen, laten we es een keer in opstand komen. Laat die mannen een keer dokken voor onze kinderen. Laten we solidair zijn met elkaar in plaats van maar te blijven proberen ‘door te zetten voor onze kinderen’ en ons maar de schuld te laten geven als het mis gaat met die kinderen. Al die probleemkinderen/jongeren in de Randstad... wie krijgen daar de schuld van? Juist, de moeders. Die doen alles fout. Zij mogen de boetes betalen van de leerplichtambtenaar als hun kind spijbelt van school.

Terwijl de oorzaak ligt in het feit dat die kinderen (m.n. jongens natuurlijk weer) geen speelruimte hebben en hun energie zo niet kwijt kunnen. En de moeder niet op ze kan letten omdat ze de hele dag van huis is omdat ze moet werken om haar 3-kamerflatje op 9 hoog achter en (peperduur) vervoer en schoolspullen e.d. voor haar kinderen te kunnen betalen. En als ze dan ziek wordt (hoofdpijn, moe, depressief en dat soort ‘onaantoonbare’ klachten), dan ‘moet ze zich niet zo aanstellen’. Zij wou toch zo graag kinderen? En iedereen moet toch werken? Zorg voor kinderen en huishouden, administratie, apparaten onderhouden etc. dat is geen ‘werk’, want daar verdien je niks mee. Moederschap is een ‘roeping’ (priesterschap, profvoetbal, kunstenaarschap, ruimtevaart etc. etc. blijkbaar niet, want daarvoor wordt allemaal betaald). Dus, ‘zeur niet en ga aan het werk’. Dat krijgt ze dan te horen van de bedrijfsarts. Ze moet in haar overvolle programma ook nog maar 1 ½ uur per week erbij proppen aan therapie om te leren hoe ze 90 uur per week kan werken. Want als je dat niet kan mankeer je blijkbaar iets. Gek, ‘mannenziekten’ zijn wel altijd aan te tonen en nooit ‘psychisch’. Zou er misschien beter/anders onderzoek gedaan worden naar ziektes die mannen vaak hebben dan die van vrouwen? Terwijl vrouwen sowieso al meer te lijden hebben door hun hormoonhuishouding. Mannen hebben het maar makkelijk met hun enorme dosis tostesteron (waarvan je sterker wordt en je je aanzienlijk beter kunt concentreren, is ook al wetenschappelijk aangetoond,  hoewel mannen die kracht voornamelijk gebruiken voor hun onderlinge (wed)strijdjes en spelletjes e.d. in plaats van zware (huishoudelijke) taken als grasmaaien, kapotte apparaten naar de winkel zeulen, met kinderen en tassen e.d. sjouwen etc. etc.). Of wat ook vaak gezegd wordt als een werkende moeder zich ziek meldt: je kunt voor kinderen zorgen, dan kun je ook werken. Maar a. er wordt niet gecontroleerd of je ook werkelijk voor die kinderen kunt zorgen (hele dag total loss op de bank liggen of veel aan partner/moeder/vriendin overlaten bv. noem ik niet voor kinderen zorgen) en b. mannen doen er ook nog van alles naast als ze ziek zijn (in de kroeg hangen, sporten, noem maar op), maar dat wordt niet gecontroleerd cq is niet controleerbaar, dus die krijgen zulke opmerkingen nooit. Misschien alleenstaande vaders, maar ik geloof dat die juist alleen maar medelijden krijgen.

Terwijl de grootste slachtoffers de kinderen zijn. Ik heb weleens een verhaal gelezen van een vrouw die op weg naar haar werk gebeld werd vanuit haar werk in verband met een of andere zaak waar ze mee bezig was. Het was dringend en kon niet wachten tot ze op het werk was. Het werd een dermate intensief gesprek, waar ze volledig door in beslag werd genomen, zodat ze helemaal vergat haar baby bij de creche af te zetten. En zelfs aangekomen bij haar werk was ze het kind vergeten. Gevolg: toen ze aan het einde van de dag terug bij haar auto kwam om  naar huis te rijden, trof ze de baby dood aan (uitgedroogd). Dit is een extreem voorbeeld, maar kleinere ‘rampen’ zal iedere werkende moeder wel regelmatig meemaken. Maar toch wordt zij iedere keer weer verantwoordelijk gehouden voor deze ‘missers’ zowel thuis als op het werk.

 

Vrouwen zijn in onze maatschappij de pispaal. Terwijl aan die bankdirecteuren die de kredietcrisis hebben veroorzaakt, die wapenhandelaars, die bedrijfsleiders van grote multinationals die maar overal in de wereld de natuur plunderen, die presidenten die overal oorlogen voeren, die bankrovers, die drugsdealers, die loverboys, vrouwenhandelaars, moordenaars etc. etc. etc., (bijna) niks wordt gedaan. Want er is geen geld voor politie en justitie, geen ruimte in gevangenissen, geen gevangenispersoneel etc. etc.

Als er toch es geen mannen waren, dan zou 90% van het politiekorps opgedoekt kunnen worden! En het leger. En psychiaters, psychologen, therapeuten en paedagogen konden ook allemaal wat zinnigers gaan doen.

Ik wil niet alle mannen over één kam scheren, maar opvallend is wel dat er 9 x zoveel mannelijke criminelen zijn als vrouwelijke.

Ze klagen over ‘de buitenlanders’... Je ‘mag niet ontkennen dat het grootste deel van de boeven van buitenlandse afkomst is’ zeggen ze. Maar als we dan toch gaan discrimineren, laten we dan ook niet meer ontkennen dat 90% van de boeven màn is. En dus niet het probleem ‘Marokkaanse jongeren’ aanpakken, maar het probleem ‘mannen’!

De emancipatiebeweging is daarin nauwelijks iets verder gekomen. Ze heeft zich tot nu toe nog veel te soft opgesteld. We zijn financieel onafhankelijk, maar nog steeds slaaf van het systeem cq de man.

Kom vrouwen, we hoeven geen slachtoffer te zijn. We hoeven geen russisch roulette te spelen, we kunnen wel degelijk dat schaakspel winnen.

 

Het wordt tijd voor een ware oorlog tegen die man, revolutie! Niet goedschiks dan maar kwaadschiks. Luisteren kunnen mannen niet, ook zo’n ‘vooroordeel’ dat in 90% van de gevallen klopt. Dan moeten ze dus maar voelen. Met de door henzelf gefabriceerde wapens zijn we net zo sterk als hen. Trouwens, ons grootste wapen zijn onze kinderen. Voeden we ze niet meer op, halen we ze massaal van school, dan stort het systeem vanzelf in. Maar dat is geen oplossing, want dan zijn het toch weer de meisjes die slachtoffer worden van de jongens. Nee, we moeten gewoon die mannen laten betalen. Zo niet, dan gaan we ze beroven (terugroven). WEG met de schuldgevoelens. Het gaat om onze kinderen. Dus geen medelijden met die mannen meer. Het gaat ook om hun kinderen, hun toekomst. Solidariteit. Dat is een woord dat mannen vreemd is. Maar wij vrouwen kennen dat wel, en daarom moeten we samenspannen tegen de mannen. Niet meer praten. Vechten. Dat doen die mannen toch graag, dus met hen hoeven we zeker geen medelijden te hebben. Sla ze maar neer met je koekenpan (een zwaarder wapen mag ook, haarlak, pepperspray, traangas, maakt niet uit) en haal hun bankrekening leeg. Heb lef! Dat is niet ‘tegen Gods’ gebod’, nee, dat hebben mannen bedacht om ons vrouwen ‘zoet’ te houden. Dat noemen ze ‘geweten’. Onzin! Dieren kennen die flauwekul niet en bij hen is alles veel eerlijker verdeeld. Of ze lijden allemáál (in een bepaald gebied) armoede en honger of geen van allen. Zulke extreme verschillen als bij ons mensen komen niet voor in de dierenwereld.

We hoeven niet meer lief en zorgzaam te zijn, want we mogen toch al niet meer voor onze kinderen zorgen. We hoeven ons niet te laten ‘kruizigen’, zoals het Christendom ons lijkt voor te schrijven. ‘Heb uw vijand lief’. Dat is onzin, bedacht door die vijand. Jezus heeft immers ook gezegd: ‘Ik ben niet gekomen om vrede te brengen maar het zwaard’ (Mattheüs 10:34).

 

 Dus begin vandaag nog alle SCHULDGEVOELENS OVERBOORD te GOOIEN. Schuldgevoel is aangeleerd, eeuwenlang van generatie op generatie erin gepomp. Het BESTAAT NIET.  Dat bedoelde Jezus met ‘zonden wegnemen’, gewoon die schuldgevoelens overboordgooien. Geen ge-weten meer, vergeet al dat aangeleerde gedrag. Vergeet ook niet dat die hele man, net alles buiten jezelf, illusie is, hij is slechts een spiegel van je eigen – harde – kant. Luister niet naar anderen, ze zijn slechts een spiegel van je eigen gedachten. Als jij jezelf overal de schuld van blijft geven blijven anderen jou de schuld geven.

 

Twijfel nooit aan jezelf. GELOOF IN JEZELF. Die mannen luisteren niet naar ons, dus doe dat op zijn minst zelf. Wij weten wat goed is voor onszelf en voor onze kinderen. Voor die mannen hoeven we niet te denken, die weten allemaal prima wat goed is voor henzelf, en verder denken ze niet na. Ze willen alleen wel beslissen wat voor een ander goed is... datgene wat in hun straatje past.

Maar dat kunnen wij ook. Wij moeten die mannen is laten voelen wat echt goed voor ze is!

Dus, kwaad worden. Ze es goed de waarheid zeggen en vechten. Actie, dat geeft je het gevoel controle te hebben over de gebeurtenissen en dat is goed voor je gevoel van eigenwaarde. We hoeven natuurlijk niet net zo stom te zijn als mannen door steeds weer meer te willen en elkaar te willen overtreffen ed., dan maken we de chaos alleen maar groter. Nee, we vechten alleen terug. Nemen terug wat van ons is. Het is pure zelfverdediging.

Schuif het probleem maar lekker op die mannen af, of liever gezegd, terug op hun eigen bord. Want zij zijn altijd erg goed in geweest in het op ons afschuiven.

Laat de mannen zich maar eens nuttig maken en hun onbedwingbare scheppingsdrift gebruiken om ons vrouwen voor zich te winnen. Geef niets meer aan die mannen zolang ze jou niets geven, neem alleen nog! Voor wat hoort wat. Laat je goed betalen, wat je ook doet, van hoer tot pastoraal werkster.  We zouden voor elk ‘vrouwelijk’ vak eigenlijk een vaste minimumprijs moeten bepalen. Maar belangrijker is ons eigenwaardegevoel. Die zou van elke vrouw 100% moeten zijn! Al die regeltjes en wetten hebben wij vrouwen helemaal niet nodig. Wij hebben immers een ‘geweten’ cq rechtvaardigheidsgevoel. We kunnen ons in de ander net zo goed verplaatsen als in ons zelf, helaas beter soms. Dat moet dus voorbij zijn.

‘Ik eerst, dan een hele tijd niets, dan ik weer, en dan de rest pas’, zou het motto van elke vrouw moeten worden. Of nog beter: ‘ik ben de best, schijt aan de rest’. Logisch dat mannen ons dom vinden, als we alles van ze accepteren. De man luistert niet naar ons, dus doe dat op zijn minst zelf. Respecteer je eigen grenzen. Je hoeft niet ‘sterk’ te zijn en ‘alles te kunnen’ om te bewijzen dat je net zoveel waard bent als een man. Je bent veel meer waard! Schijt aan die door mannen bedachte regels die ze zelf ook aan hun laars lappen.

 

Laten we wel solidair zijn met elkaar, samen staan we sterker dan alleen. Onze enige concurrent is de man, onthoud dat goed. We moeten op zijn minst gelijkwaardig worden, maar meer waarde, rechten en macht dan de man mag ook. Vrouwelijke leidinggevenden doen het meestal beter dan mannelijke, omdat een vrouw van nature kan leidinggeven (haar gezin moet ze immers ook leiden). Ze kan heersen zonder te overheersen, ze kan de ander de ruimte geven. Manlijke leiders zijn geneigd bemoeizuchtig en betweterig te worden. Als wij vrouwen die leidinggevende taak samen oppakken, net zoals olifantenkudden dat doen bijvoorbeeld, dan redden we ons prima. Dus: NOOIT MEER MEDELIJDEN MET EEN MAN hebben en zeker niet in zijn LEUGENS trappen. Vertrouw op je gevoel want die liegt niet. Als je jezelf waardeert heb je geen complimentjes, acceptatie of goedkeuring van een man nodig. We hebben de mannen überhaupt niet nodig. Zij ons wel, vergeet dat niet.

Geen dankbaarheid en nederigheid meer, niet vragen of hopen of verwachten maar EISEN STELLEN. Niet te snel tevreden zijn. Je bent het waard om datgene te krijgen wat je nodig hebt.

 

Ik weet dat het een hele toer is voor de meeste vrouwen om bovenstaande uit te voeren. Maar geloof me, het is het proberen waard, want anders wordt het leven zelf een hele grote toer of je wordt ziek en sterft. 

Bedenk steeds dat het enige geluk diep in jezelf zit. Keer naar binnen en je weet precies wat je nodig hebt. Geloof daarin en ga daarvoor en laat je door niemand iets ‘wijs’ maken want dat ben je zelf al. Je moet niet wachten tot God of wie dan ook je geluk geeft. Neem je eigen geluk!

Dat staat zelfs in de Koran. In hoofdstuk 4 ‘de vrouwen’ vers 97 staat:

‘Tot hen die door de engelen worden weggenomen, terwijl zij zichzelf onrecht hebben aangedaan, zeggen zij: "In wat voor toestand verkeerden jullie?" Zij zeggen dan: "Wij waren onderdrukten op de aarde." Zij zeggen: "Was Gods aarde niet zo ruim dat jullie daarin konden uitwijken?" Zij zijn het van wie de verblijfplaats de hel is; dat is een slechte bestemming.’

 

 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

VROUWENBIJBEL 714/11/2008

 

Hfdst. 7 Man en techniek

 

De man heeft waarschijnlijk altijd onbewust beseft dat hij overbodig is. Daarom heeft hij een onbedwingbare drang tot scheppen.

Dat "onverzadigbaar verlangen naar het betonen van macht; of gebruik, uitoefening van macht, als scheppende drift", zoals de Duitse filosoof uit de 19e eeuw Friedrich Nietzsche het omschrijft.

Een vrouw schept vanzelf, door het leven voort te brengen en te voeden.

‘Beschaving is een bouwwerk van mannen om de gunsten van vrouwen te krijgen’, is een uitspraak in de film ‘Unabomber’ (gebaseerd op een waargebeurd verhaal van een man die in een  hutje in een bos woonde en daar bommen maakte en die stuurde aan diverse ‘techneuten’ omdat hij anti-techniek was).

Het enige doel van de man is volgens de natuurwet inderdaad die vrouwtjes gunstig stemmen opdat zijn zaad wordt voortgeplant. Is dat klaar dan is zijn ‘functie’ overbodig geworden.

Dit houdt min of meer in dat de hele moderne samenleving overbodig is. Alles wat die ‘mannen’ fabriceren is overbodige luxe. De natuur verschafte oorspronkelijk alles wat we nodig hadden.

Maar toen we eenmaal die magnetron hadden konden we er niet meer buiten, toen we eenmaal die mobiel hadden ook niet, de computer, de 36 tv-kanalen, de digitale camera etc.  etc. etc.

Ik geef toe: alles wat er voor mijn geboorte al bestond: auto’s (wat een ramp die periode tussen je 13e en 18e zonder auto en toch al de nodige af te leggen afstanden), tampons, warm water, verwarming, stevig huis, muziek, en nog wat van die dingen, zou ik absoluut niet zonder kunnen. Dat zit blijkbaar al in het systeem van mijn genen ingeprogrammeerd als basisbehoefte. In de genen van mijn kinderen is daar de playstation, computer, mobiel etc. etc. etc. bij gekomen.

Het hele leven is een verslaving. Aan hoe meer dingen je gewend raakt hoe meer je verslaafd (= niet meer zonder kunnen) raakt. Het begint met steeds meer willen, en het eindigt met steeds meer moeten.

En naarmate de evolutie vordert hebben we meer en meer nodig om te overleven. We worden steeds gevoeliger en zwakker. Een steen is nauwelijks aan te tasten, een boom kan verwoest worden maar zijn wortels groeien bijna altijd weer uit tot nieuwe planten. Een dier is beter bestand tegen kou (dikke vacht), ziektes, pijn etc. dan een mens. En mensen in Derde Wereldlanden zijn over het algemeen al weer sterker dan de westerlingen met hun uitvindingen en eindeloze medische snufjes om de zwaksten onder ons in leven te houden. Iets aan het Lot (God) overlaten willen we steeds minder. Straks zijn we nog in staat een mens compleet na te bouwen als robot, om mensen te klonen, en misschien wel op andere planeten te leven. Dan dwalen we letterlijk af van Moeder Aarde, en raken we steeds meer verdeeld. Maar we moeten dan wel op andere planeten gaan wonen, want als elk mens 200 jaar oud wordt, dan is er op Aarde geen plaats meer voor al die mensen. Wat voor enge ziektes we er dan allemaal bij kunnen krijgen kun je wel raden.

Maar als het zover is zijn we niet meer in staat om ons dat te beseffen, want we hebben geen flauw idee ‘hoe die mensen dat in die primitieve jaren 2000 deden’. Dat vinden we dan een vreselijk ‘wreed’ tijdperk, waarin mensen maar 70 jr. oud werden, constant dus dierbaren verloren en in barre omstandigheden moesten overleven. Niet beseffende dat een groot deel van de mensen nu toch heel tevreden is met het leven.

We worden steeds meer beheerst door alles waar we aan ‘gewend’ raken. De techniek begint al een eigen leven te leiden. Mijn mobiel belt uit zichzelf, mijn HR-ketel springt aan wanneer ie zin heeft, en gaat pas uren nadat ik de thermostaat heb laaggedraaid lager branden etc. De techniek is voor velen zo ingewikkeld dat er niet mee te werken valt en er zijn steeds minder goed genoeg opgeleide monteurs beschikbaar. De mens kan zijn eigen uitvindingen niet bijbenen. De jeugd heeft geen idee hoe de eerste camera, koelkast, auto etc. tot ontwikkeling is gekomen, hoe en waarvan papier, plastic en al dat soort dingen meer worden gemaakt.  De schooltijd is niet lang genoeg om ze dat allemaal te leren.

 

Wat we ook verzinnen, uitvinden, maken, doen, het leven wordt er niet beter op.

De verhouding tussen positief en negatief zal altijd hetzelfde blijven. Dat is de wet van de natuur/God/yin en yang, waar niet aan valt te tornen. Alleen hoe groter de verschillen worden hoe groter ook het lijden wordt. Net zoals hoe mooiere auto je wilt hebben, hoe meer je ervoor moet betalen. De vraag op het gegeven moment is of je de prijs nog kunt opbrengen.

Je ziet nu al dat steeds meer mensen de prijs van onze huidige luxe-samenleving niet meer kunnen opbrengen. Maar we kunnen niet meer terug lijkt wel. Het hele systeem is op de luxe, zoals alleen al de computer waarop ik nu aan het typen ben, gebaseerd.

We denken dat we dit allemaal zelf in de hand hebben, maar vermoedelijk is dat een illusie. De mens past zich automatisch aan aan de meerderheid. De individu is maar een heel klein mechanismetje in het geheel. Onderdeel van het systeem. Dus je verzetten tegen alle moderne ontwikkelingen is vrijwel onmogelijk. Het enige wat je kan doen is wachten. Tot het fout gaat.

Het leven is als russisch roulette. Maak er geen schaakspel van. Dan loop je de hele dag te denken wat je moet ‘zetten’. Schiet maar wat in het wilde weg en het gaat 5 van de 6 keer goed. Het einde blijft toch het zelfde, een keer gaat het mis en dan ben je dood, ‘schaakmat’.

 

Met ‘denken’ los je de meeste problemen niet op. Luister naar het lichaam, dan kun je misschien achterhalen wat er met je aan de hand is, wat de oorzaak is en hoe je het moet oplossen. ‘Verbeter de wereld begin bij jezelf’ is een bekende uitspraak uit de milieubeweging van de jaren ’70. Er zit een waarheid in, maar anders dan toen werd bedoeld.

 

In het vorige hoofdstuk gaf ik aan dat uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat slechts ongeveer 1% van wat je doet door je bewuste denken wordt gestuurd, en de rest vanuit het automatisme van je onbewuste, wat het meestal ook goed doet. Het onbewuste weet wat goed voor je (lichaam) is, je bewuste probeert het beter te weten maar doet dat niet.

Ik noemde ook reeds de film ‘what the bleep do we know’, waarover ik nu verder wil uitwijden. De hoofdgedachte in deze film is dat wel degelijk die ene procent je hele toekomst bepaalt. Alles wat je verwacht of vreest, al je overtuigingen zouden werkelijkheid worden omdat het hele leven in feite een illusie is. Alles hangt ervan af hoe jíj het waarneemt. Je zou dus met je gedachten alles kunnen bereiken wat je wil, als je er maar in gelooft. Zelfs over water lopen, zoals Jezus aan Petrus probeerde te leren (wat mislukte omdat het geloof van Petrus te zwak was).

 

Deze theorie lijkt lijnrecht tegenover die van Howard Bloom, dat we alles (99%) min of meer onbewust doen en van te voren al lijkt te zijn bepaald, te staan.

Maar beiden zijn waar. Het ‘moment’, het ‘nu’, is een miljoenste van een seconde, bestaat eigenlijk niet. In die zin zouden we dus nooit echt bewust kunnen zijn. Alles wordt vanuit het verleden aangestuurd. Toch hangt dat hele verleden samen vanuit ontelbare ‘nu-momentjes’, waarin je bewust denkt/handelt. Het verleden ligt vast, de toekomst is vrij. Elke gedachte heeft gevolgen, elke handeling ook. Die gevolgen lijken óók vast te liggen, o.b.v. de natuurwetten. Maar is dat zo?

Kun je werkelijk zeggen dat je van veel snoepen slechte tanden krijgt? Waarom de één wel en de ander niet? De één heeft een sterkere glazuurlaag over zijn tanden dan de ander. Waarom? Erfelijk, vanuit de historie, mogelijk bepaalde leefomstandigheden, eet- en drinkgewoonten etc., zul je zeggen. Het lichaam/de natuur heeft de wonderbaarlijke capaciteit zich aan te passen aan allerlei omstandigheden, over vele generaties heen.

Maar is dat allemaal vastgelegd? Of zijn gevolgen van handelingen voor iedereen verschillend omdat iedereen anders denkt/waarneemt?

En ligt het verleden wel vast? Uit geschiedschrijvingen blijkt ook steeds dat elk verhaal persoonlijk is ingekleurd door de beleving van de schrijver. En herinneringen zijn ‘vervormbaar’. Hoeveel mensen zitten niet vast in een angst’waan’beeld uit het verleden (door trauma’s bijvoorbeeld), waar alweer allerlei therapieën zoals hypnose en EMDR voor zijn ontwikkeld? De ‘objectieve’ werkelijkheid bestaat misschien wel helemaal niet.

 

Ik zal proberen kort uiteen te zetten wat de theorie van ‘What the bleep do we know’ is.

Je wordt elk moment beïnvloed door je omgeving. Voor een groot deel is dat vanuit je opvoeding/afkomst ingegeven. Je overtuigingen zijn al in je vroege jeugd ontstaan, zo ook de overtuiging dat je iets niet kan beïnvloeden. Een wesp prikt nu eenmaal en dat doet pijn. Muggen zoemen en houden je wakker en maken prikbulten. Je moet elke dag in bad om schoon te blijven. Je moet 3 x per dag eten om niet te verhongeren. En ga zo maar door.

Toch is dit alles, volgens de film, illusie. Het is maar net hoe je het waarneemt. Het ene kind voelt een wespensteek amper, de ander is er 2 weken ziek van. De één moet elke dag z’n haren wassen anders worden ze vet, de ander kan rustig 2 weken wachten.

De gemiddelde westerse mens vindt dat mensen in Derde Wereldlanden in erbarmelijke omstandigheden leven. Toch redden de meesten het daar redelijk en zij vinden misschien weer dat wij maar in een ongezellige propvolle betonnen nepwereld leven. Het is maar wat je gewend bent cq hoe verwend je bent, zoals ik hierboven al aangaf.

Geloof je in datgene wat je tot nu toe ervaren hebt/gewend bent, dan blijf je op die manier voortleven. Het zijn in feite vooroordelen. Is je overtuiging dat je altijd pech met geld hebt dan kom je in een negatieve spiraal en raak je uiteindelijk inderdaad failliet. Het is de wet van de aantrekkingskracht. Je overtuiging wordt bewaarheid en daardoor wordt je overtuiging weer versterkt en zo blijf je bezig. Het woord 'waarnemen' zegt het al: wat je waarneemt is wat je voor waar neemt.

De wetenschappelijke theorie (kwantumfysica) hierover is, heel kort samengevat, dat alle materie uit deeltjes (moleculen e.d.) bestaat. Door onze overtuigingen maken we een keuze wáár die deeltjes naartoe gaan, hoe ze zich (her)vormen.

De hersenen registreren wat ze zien/meemaken en borduren daar op voort. Als je iets in je verbeelding ziet reageren de hersens daar op dezelfde wijze op als wanneer je het echt ziet. Dit betekent dat je je hersenen dus met gedachtenbeelden kunt beïnvloeden.

Dat klinkt misschien eng, want als je aan ongelukken gaat denken zou je die dan ook gaan veroorzaken. Zo direct is het echter ook weer niet. Je moet echt een overtuiging hebben. Maar als je de hele dag aan niets anders denkt dan aan ongelukken, ja, dan kan het uitkomen.

Je kunt dus omgekeerd, door constant te denken aan de dingen die je wilt bereiken, ook werkelijk datgene bereiken. Zo is bijvoorbeeld al lang aangetoond dat mensen die door een zwaar ongeval zich een tijd lang niet of nauwelijks meer konden bewegen, maar in hun fantasie wél veel bewogen, sneller herstelden dan mensen met soortgelijk letsel die dat niet deden. En zelf ervaar ik dit ook vaak genoeg. Kijk ik bijv. heel vaak naar dansprogramma’s op tv dan kan ik opeens moeiteloos een bepaald dansje nadoen, zonder dat ik dat ook maar één keer geoefend heb. In theorie is dus àlles mogelijk.

In Mattheüs 6: 22 staat ook: ‘De lamp van het lichaam is het oog. Wanneer dus uw oog helder is zal heel uw lichaam verlicht zijn. Is echter uw oog slecht, dan is heel uw lichaam duister.’  Dit bevestigt m.i. bovenstaand idee dat datgene wat je hersenen ‘zien’ ook gebeurt. Zie dus wat je wil zien, dan komt het allemaal goed.

 

Maar er gebeuren ook nog altijd een heleboel dingen die we niet voorzien, en waarvan we niet begrijpen hoe we die ‘bewerkstelligd’ kunnen hebben. Zo gecompliceerd als ons hersennetwerk is, zo gecompliceerd is ook ons leven en alles wat er gebeurt. Het lichaam streeft toch steeds naar evenwicht en soms wordt pas na heel veel tegenslag duidelijk dat alles is veroorzaakt doordat we niet naar ons lichaam hebben geluisterd, maar constant naar ons hoofd en al die stemmen (invloeden/vooroordelen) om ons heen.

In de film zeggen ze dat als je níét kijkt er golven van mogelijkheden zijn. Als je wel kijkt zie je alleen deeltjes van ervaringen. Je zou volgens de film zelfs achteruit in de tijd kunnen gaan. In onze beleving gaan we slechts vooruit. Een struisvogel heeft, zo heb ik eens gehoord, een (nog) kleinere beleving dan wij. Die is, zodra hij zich omdraait vergeten wat er achter hem was. Dat is in feite 2-dimensionaal denken. Zouden we echt terug in de tijd kunnen reizen dan is dat misschien een 4e dimensie.

Als je films kijkt over tijdreizen, word je helemaal dol, zó veel als je dan kunt beïnvloeden en bewerkstelligen... het hele leven wordt overhoop gegooid! En daarbij moet je zó veel onthouden/in de gaten houden, dat de tijdreizende persoon in betreffende film vaak helemaal gek wordt. De vraag is dus, is het wel slim om van alles te ‘visualiseren’ om zo je eigen toekomst te bepalen? Om steeds meer in de hand te willen hebben. Want wat ìs goed? Wàt moet je je dan voorstellen? Misschien lijkt nu iets je geweldig, en wil je dat (koste wat kost) bereiken, maar vind je het later misschien juist helemaal niks meer. Dan moet je het weer ‘wegvisualiseren’, als je dat dan nog kan, durft en wil. In theorie lijkt alles wel geweldig maar in de praktijk word je constant ingeperkt door die tijd en die ruimte, al is dat volgens de film dus ook maar een beleving. En daar zit wel wat in. De tijd gaat voor de één sneller dan voor de ander. De één kan miljoen dingen tegelijk, de ander wordt van één ding al moe. Het lichaam wordt ziek doordat je er niet naar luistert, maar kan dus ook genezen. Als je wèrkelijk wil.... Want wat dan, als je beter bent? Ga je je dan weer voor alles en iedereen uitsloven? Vroeger was er meer ruimte, en dus meer tijd. Een slak heeft meer ruimte en tijd dan een mens. Het heeft met bewustzijn te maken. Naarmate we meer kunnen, willen en weten wordt ons bewustzijn, die tijd waarin we in de toekomst en het verleden kunnen zien, groter, maar het ruimte- en tijdsgevoel nemen naar rato af. Ruimte, en dus tijd, schep je door bij jezelf te blijven, steeds terug te keren naar die bron in jezelf.

In Mattheüs 12 vers 41 staat: ‘Welnu, hier is méér dan Jona. De koningin van het zuiden zal bij het oordeel opstaan (...) want zij kwam van het uiteinde der aarde om te luisteren naar de wijsheid van Salomo. Welnu, hier is méér dan Salomo’. Dit duidt er m.i. op dat alles uiterlijke schijn is. Kennis, macht, pracht, praal, alles, ja... zelfs pijn!

 

De vraag hierbij rijst of je behalve gebeurtenissen ook gevoelens kunt beïnvloeden. Moe is moe, toch? Sommige gedachten kunnen je wel wat opkwikken, en andere je nog moeier maken, maar 100% kun je het toch niet beïnvloeden. Je kunt je daarmee hooguit even van je pijn afleiden. Moeheid en pijn zijn soms juist nodig om je gedachten stil te maken. Om te zorgen dat je weer gaat nadenken wat je nu eigenlijk ècht wil, diep in je hart. Om te gaan vóélen i.p.v. denken.

Ik denk dat je maar het beste aan helemaal niets kunt denken om dicht bij jezelf, dat lichaam, die onbewuste 99% die het zo ‘goed’ weet te komen. En als dat niet lukt, alleen aan God. De kunst is alles wat je denkt/doet/meemaakt ten dienste van God stellen. Maar dat lukt volgens mij zelfs de beste boeddhistische monnik nog niet. Als mens heb je nu eenmaal dat uitgebreide hersennetwerk dat maar niet stil wil staan. Krijg je het niet (meer) stil, dan kun je er toch maar het beste wat mee doen. Maar alleen zolang je er een positief gevoel door krijgt. Angsten over de toekomst hebben alleen zin als het je prikkelt iets te ondernemen. Als je alleen maar ligt te tobben kun je liever aan iets leuks gaan denken. Wat dat is, is voor iedereen, en ook van moment tot moment, verschillend natuurlijk.

Het is dus belangrijk dat je dat nú tevreden stelt, dat je in dat nú datgene doet/denkt/voelt waar je je fijn door voelt. Dan creëer je een positief beeld in je hersens, die daar dan vervolgens op voortborduren. En wàt dan nú prettig voelt is wel gebaseerd op het onbewuste. Wat wil dat onbewuste... dat lichaam, die ware kern? Wat wil je diep van binnen?

Daarom is het belangrijk dat je steeds zoveel mogelijk aan jezelf denkt. Wat wil ìk? Wil ik de hele dag in bed blijven? Heb ik (heeft mijn lichaam) dat nu nodig?

Wil ik dat mijn kind naar school gaat, of wil ik diep in mijn hart liever dat hij niet naar die vreselijke gevangenis, zoals ik zelf school heb ervaren, moet? Ben ik mijn kind daar onbewust mee aan het beïnvloeden, of heeft hij die angst van mij ‘geërfd’?

Dat kun je je bij alles wat er in je leven ‘gebeurt’ afvragen. ‘We weten dat we de realiteit beïnvloeden, al spelen we slachtoffer’, zo stelt men in de film.

 

Het duidelijkste bewijs van de theorie dat deeltjes door gedachten beïnvloed en hervormd kunnen worden is geleverd door mr. Emoto, die foto’s van water nam. Uit de samenstelling van de kristallen van het water bleek hoe sterk deze worden beïnvloed door mooie of lelijke woorden, mooie of lelijke muziek etc. Op de foto’s gemaakt bij mooie muziek en liefdevolle, vredige woorden vertonen de kristallen een mooi harmonieus patroon, bij lelijke muziek en woorden zijn de kristallen kriskras door elkaar en vormen een chaotisch geheel. Evenzo groot is het verschil tussen helder bronwater uit een natuurrijk gebied en het water uit de kraan in een sterk geïndustrialiseerd gebied.

 

Kortom, je gedachten zijn met de juiste ‘beïnvloeding’ in harmonie te brengen en zo je hele leven.

Ik schiet nu in de stress door een bon die ik heb gehad voor rijden zonder gordel, € 90,-! Daar ‘moet’ ik weer zo’n 12 uur voor werken. Maar ik heb wel zelf in die auto gezeten terwijl het de nationale filevrije dag was, en ik in principe de tijd had om te fietsen. Ik heb misschien onbewust door mijn schuldgevoel daarover die ‘boete’ aangetrokken.

Waarom er alleen geld úít gaat (aandelenkoersdaling, al die oplichterijen van instanties, die bv. wel machtigingsverklaringen kennen maar geen intrekkingsverklaringen van die machtiginen, tandartsen die mijn gebit voor veel geld vernielen, een rechtsbijstandsverzekering waar je niets aan hebt, je kinderen die door allerlei reclames in dure valkuilen worden gelokt etc. etc. etc.) en er niets bijkomt, en waarom ik juist wel geld genoeg had in perioden dat ik het niet zo hard nodig had, is me tot op heden nog steeds niet duidelijk. Misschien wordt het dat ooit nog. De gedachten hierover laten me moeilijk los. Ik pieker en pieker. Waarschijnlijk ben ik er te verkrampt mee bezig. Om mezelf maakte ik me nooit zorgen, maar sinds ik kinderen heb maak ik me om hen wel zorgen en dat is aanleiding verkrampt te leven. Kon ik maar net zo zorgeloos leven als toen ik nog geen kinderen had, en alles me leek aan te komen waaien. Maar hoe meer ik probeer ‘ontspannen’ en ‘tevreden’ te zijn, hoe minder dat lukt. Sinds ik kinderen heb zit alles tegen en mislukt letterlijk iedere actie die ik onderneem. Ik wil ze zo graag de zelfde fijne jeugd bezorgen die ik zelf heb gehad, maar lijk hier constant in te falen. Hoe ouder ik word hoe zorgelijker ik word.

Ik had me zo op het moederschap verheugd, maar ik heb me eigenlijk nog geen dag moeder gevoeld.

De enige les die ik hieruit heb geleerd is harder worden, harder worden, en nog eens harder worden tegen de harde buitenwereld. En nu lijkt het punt gekomen dat ik concreet iets met mijn ‘gepieker’ en ‘zorgen’ ga doen. Actie!

Dit hele proces is namelijk de aanleiding geweest tot het schrijven van dit boek. Mijn ‘zaadje’ begint te ontkiemen.  

Het wordt tijd de leiding over mijn eigen leven weer in hand te nemen, wat ik elke vrouw aanraadt. Hierover gaat het volgende hoofdstuk.

 


 

de documentairefilm ‘what the bleep do we know’

psycholoog Howard Bloom in de documentaire: ‘Het gevoel van Poel’

de science fictionfilm ‘The sixth day’ is hiervan een mooi voorbeeld

 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

VROUWENBIJBEL 514/11/2008

Hfdst. 5  Ikke ikke en de rest kan stikken

 

In dit hoofdstuk wil ik nader ingaan op de 3 methoden zoals besproken in hoofdstuk 1, t.w.:

1. wees een komiek, durf 'gek' te zijn

2. wees egoïstisch, stel jezelf op de eerste plaats

3. verheug je over jezelf

 

M.b.t. punt 1.

Mensen zijn kampioen in het oordelen/rangschikken van dingen in de hokjes 'goed' of  'fout'. En dan gaat het puur om de buitenkant. De waarheid, die diep binnenin de mens verscholen zit, wordt niet gezien en beoordeeld. Terwijl 'God' (je gevoel, intuïtie, instinct, lichaamstaal, of hoe je het noemen wil) oordeelt op je ware intentie, niet op wàt je produceert of doet of zegt. Hoe vaak doen mensen niet heel aardig tegen je en toch voel je je niet bij ze op je gemak/heb je het gevoel dat je helemaal niet geaccepteerd wordt? Je hebt steeds het gevoel dat je iets verkeerd doet, maar je weet niet wat. Die mensen durven dat niet uit te spreken, ze proberen aardig te zijn terwijl ze zich dood aan je ergeren. Of ze zitten met een of ander vooroordeel waarvan ze zelf niet weten waar het vandaan komt. Zelf heb ik lang gedacht dat ik het me verbeeldde als ik me niet geaccepteerd voelde, dat ik gewoon te onzeker van mezelf was en dat uitstraalde op de ander of zoiets. Daar heb ik allerlei cursussen en therapieën voor gevolgd, maar ik kwam toch steeds weer op het zelfde uit: ik voelde soms me behoorlijk rot als ik met een medemens in contact was geweest, zonder een duidelijke aanleiding. Een enkele keer kwam het uit: achteraf bleek dat die persoon een opmerking van mij verkeerd geïnterpreteerd had en daardoor van streek was geraakt en dichtgeklapt. Ik had slechts gemerkt dat 'er iets aan de hand was' maar kon niet achterhalen wat en daar voelde ik me weer rot over. En dat bleek dus te kloppen. Je gevoel heeft altijd gelijk. Nu ga ik er vanuit dat het altijd aan de ander ligt en nooit aan mezelf, en daar voel ik me heel wat beter bij, dan constant mezelf proberen te veranderen ('verbeteren').

Veel mensen zijn vreselijk kwetsbaar, en dat komt door de huidige maatschappij met z'n 'naastenliefde' waarin je geacht wordt constant voor de medemens in de weer te zijn. Je wordt niet geaccepteert om wie je bent maar om wat je doet waar een ander wat aan heeft.

Hier in het moderne westen draait alles om prestatie. Zolang je maar veel doet/creëert/geld verdient 'hoor je erbij'. Wij vinden het normaal dat er duizenden soorten servies, meubels, auto’s, haarverf, nagellak, kleding, koekjes, films, tijdschriften en allerlei andere vormen van vermaak bestaan, terwijl ¾ van de wereld honger lijdt. Dan heeft je leven 'zin'.  Maar wat is zin? M.i. is het allemaal onzin, pure verveling. Onvrede. Ik denk dat de zin van het leven de zin in het leven is, en daar heb je niet speciaal iets uiterlijks/materieels voor nodig. Wat is normaal? Datgene wat 90% van de mensen om je heen doen? Behoor je tot de 10% 'uitzonderingen' dan ben je niet normaal? Dus bv. verlegen gedrag, homofilie, zwerven, simpel of teruggetrokken leven etc. zouden abnormaal zijn? Terwijl dat elders in de wereld, of in andere tijden, misschien weer heel normaal of zelfs zeer bewonderenswaardig gevonden wordt...

 

Je zou volgens de bijbel je 'talent' niet mogen verspillen. Maar wat is talent? Waarom kun je met het ene talent goud geld verdienen en het andere niets? En waarom krijgt de één de kans zijn talent te ontwikkelen en de ander niet? Het gaat in de wereld/de evolutie niet om het recht van de sterkste, maar om het recht van de egoïstischte. Alleen wanneer je egoïstisch bent kun je je talent ontwikkelen. Niet als je de hele dag braaf doet wat anderen van je verlangen. Je moet je eigen uniciteit ontplooiien. Zijn wie je bent, en niet je ouders, je partner, je leraren, je werkgever, kortom de maatschappij. Die maatschappij is een uiterlijke illusie. De waarheid zit diep binnenin jezelf. Soms moet je je letterlijk afzonderen van die maatschappij om die innerlijke waarheid te vinden. Om die innerlijke waarheid te vinden moet je echt lak aan de maatschappij/wereld om je heen hebben en met niets of niemand rekening houden. Concentreer je op jezelf, want hoe bewuster je je van je omgeving bent, hoe groter je schaamte (schuld)-gevoel. 

Daarmee zijn we bij punt 2 gekomen: eerst aan jezelf denken.

 

m.b.t. punt 2

Neem weer een dier als voorbeeld: een moederpoes zal alles doen om haar kleintjes te beschermen. MAAR.... zij kan ze alleen beschermen als ze zelf leeft. Haar kleintjes moederloos achterlaten is het ergste wat ze ze aan kan doen... dan sterven ze een langzame dood. Dus soms moet zij één van haar kleintjes 'offeren' om zichzelf en haar andere kleintjes te redden. Zou ze dat ene kleintje redden, dan is zijzelf en de rest verloren. Zo is de natuur. Bikkelhard. Dus moet je zelf ook bikkelhard zijn. Anders kun je liever meteen zelfmoord plegen en zorgen dat er nooit nageslacht komt. Zo lang je leeft zul je voor jezelf moeten zorgen.

Voel je vooral nooit schuldig (of denk dat je dat bent), want het ligt nooit aan jou. De schuld ligt altijd bij de ander. Hang deze tekst: ‘ikke ikke en de rest kan stikken. Ik ben de best, schijt aan de rest’ desnoods boven  je bed of op een andere plek waar je dagelijks komt, want anders laat je je toch weer afleiden door de omgeving die je graag schuldgevoelens aanpraat.

Als je dit beheerst kun je eindelijk zelfrespect ontwikkelen. Respect voor anderen is prima, maar die is niet echt zolang je jezelf niet respecteert. Je zoekt dan onbewust het respect voor jezelf bij de ander. Die moet net zoveel respect voor jou hebben als jij voor hem. En daar ga je de mist in, want dat is zelden het geval.

 

M.b.t. punt 3

Ja, vrouwen hebben nogal eens de neiging zichzelf pas sexy en mooi te voelen als een man dat 100 x per dag tegen haar zegt. Maar waarom zou je dat niet zelf doen? Waarom heb je daar die ene man, of misschien wel 10 mannen of 100, voor nodig? Het is toch  maar allemaal geslijm om  je het bed in te krijgen. Die mannen weten precies hoe ze een vrouw moeten ‘paaien’. Inspelen op  haar lage eigenwaardegevoel.

Nou, dat is dus niet nodig. Zie jezelf zoals je naar je eigen kind(eren) (als je die hebt) kijkt. Dan zie je dat je:

-          trots op hem/haar bent

-          vertrouwen in hem/haar hebt

-          naar hem/haar luistert

-          geduld met hem/haar hebt

-          hem/haar beschermt

-          hem/haar troost

-          hem/haar geneest

-          hem/haar toestaat zwak te zijn/gevoelens te tonen

 

Zo kan het kind uitgroeien tot de prachtige bloem die het is en uiteindelijk vrucht dragen.

Waarom zou je dat allemaal dan niet ook voor jezelf doen? Als je het voor jezelf niet doet, nemen je kinderen je ook niet meer serieus. Hoe kunnen ze van zichzelf houden als jij niet van jezelf houdt? Ze nemen jouw lage zelfbeeld over, dus waarvoor zou je je schamen? Als je je voor jezelf schaamt geef je je kind het gevoel dat je je ook voor hem schaamt. Alsof het belangrijk is wat de buitenwereld van je vindt of denkt... Alsof het kind zich zo moet gedragen dat jij hem accepteert en daarmee de buitenwereld jou weer accepteert.

 

Dit houdt allemaal toch in de praktijk in dat we een beetje als een man moeten worden, zoals ik in hoofdstuk 1 al beschreef. Egoïstisch (egocentrisch zoals ze het zelf meestal noemen, dan klinkt het wat aandoenlijker, alsof ze een kind zijn), en je vooral níét op de ander richten. Zeker niet als dat een man is, want die kan prima voor zichzelf zorgen (geestelijk). Alles verbuigen naar je eigen straatje precies zoals mannen doen.

Een man kan zogenaamd maar één ding tegelijk. Dus bv. alleen werken, of alleen voor de kinderen zorgen. Niet beide. Moet dat toch dan gaat het mis. Dan vergeten ze de kinderen van muziekles te halen, of laten ze baby 3 uur in een poepluier liggen, met dagenlang rode billetjes tot gevolg etc. etc. Maar zo ver laten wij vrouwen het nooit komen, dan doen wij het wel weer.

Mannen begaan de ene blunder na de andere maar ze blijven zichzelf geweldig vinden.

Ze beweren geen 2 dingen tegelijk te kunnen, maar ze kunnen er wel meerdere vrouwen tegelijk op nahouden. Terwijl wij vrouwen aan één man al onze handen vol hebben. Hoe kan dat? Gewoon, die mannen steken geen energie in die vrouwen, ze trekken alleen energie. Komop vrouwen, dat kunnen wij ook. Zoals op een t-shirt van ‘Large popmerchandising’ staat: ‘my fantasy: 2 men: one cooking, one cleaning.’

Dus, laat je niet de baas spelen en doe waar je zin in hebt. Sloof je vooral niet voor die man uit, maar misbruik hem, manipuleer hem, buit hem uit. Hij kan niet zonder jou (seks), jij wel zonder hem. Wij willen de ander altijd de ruimte geven en houden daarom onze energie in. Niet nodig. Blijf in je kracht staan. Heb schijt aan de ander. Jij doet niets fout, nooit, besef dat goed. Je zult zien hoeveel energie je overhoudt.

Verantwoording nemen cq zijn eigen fouten toegeven dat is iets wat mannen ook niet doen, dus waarom jij wel?

Vrouwen (vooral de ‘domme’ blondjes, waarmee ze naïeve vrouwen bedoelen die goed van vertrouwen zijn), denken vaak dat mannen net zo lief zijn als zijzelf. Het komt niet in ze op om te denken dat die man iets kwaads in de zin heeft. Ik heb er bv. heel lang over gedaan voordat ik doorhad waarom mannen zich onuitstaanbaar gaan gedragen t/o hun partner als ze vreemdgaan. Je zou juist zeggen dat ze zich dan toch extra lief moeten gedragen om hun gemene gedrag te compenseren. Maar dat is niet zo. In het boek ‘Vrouwen onder elkaar’ van Fay Weldon werd uitgelegd dat een man die vreemdgaat zich onuitstaanbaar gedraagt in de hoop dat jij het uitmaakt, zodat hij zonder blaam naar z’n minnares kan overstappen.

 

In een aflevering van Oprah (uitgezonden in Nederland in mei 2006), over het belang van tijd voor jezelf maken, zei een moeder: ‘Als moeder heb je de verantwoording voor het leven van een ander en je hebt helemaal de luxe niet je af te vragen wie je zelf bent' . Dit werd door een deskundige in het programma weerlegd. Die zei dat het voor kinderen belangrijk is hun moeder af en toe blij te zien i.p.v. constant zorgelijk. Als moeder niet geniet leert het kind ook niet te genieten. En het enige dat echt belangrijk is is dat je je kind ziet. Dan krijgt het zelfvertrouwen. Schuldgevoel als je aandacht aan jezelf besteed i.p.v. je kind is geen instinct, het is aangeleerd, waarschijnlijk door je moeder die zich ook constant opofferde.

 

Ter versterking van bovenstaande ‘lessen’ citeer ik even een stukje tekst uit een heel leuk liedje (weet helaas niet van wie het is):

‘I don’t give a damn

I don’t care about nobody

I’m a freaky girl

All I want to do is party’.

Zing deze tekst maar elke avond voor het slapen gaan en elke ochtend bij het opstaan! 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

VROUWENBIJBEL 612/11/2008

Hfdst. 6  Waarom God?

 

Waarom God, en geen Godin? Waarom is God een man?

Dat was natuurlijk oorspronkelijk niet zo. In het Tibetaans boeddhisme wordt steeds van een Vader God en Moeder Godin gesproken, en ook andere vroegere religies hadden net zoveel godinnen als goden. Pas enkele eeuwen voor Christus kwam die ene mannelijke god in de wereld.

Vroeger had je meer matriarchale culturen dan patriarchale. Daarin werd dan ook een ‘oppergodin’ aanbeden i.p.v. een ‘oppergod’. Of er werd van ‘God/Godin’ gesproken, zoals in het Tibetaanse dodenboek. Daar spreken ze o.a. van de ‘Vader en Moeder van Vrede en Gramschap’, en van de “Moeder der eindeloze Ruimte’ (of ‘Moeder der Hemelruimte’) en ‘De grote Barmhartige Heer’. De drieëenheid is voor hen de drie lichamen: de goddelijke lichamen van volmaakte verlichting, volmaakte begiftiging en incarnatie.

Volgens een medium op Astro-tv is de de goddelijke 3-eenheid je hoofdchakra, hartchakra en je zonnevlecht (chakra net boven de navel). Oftewel, je verstand, gevoel en lichaam.

Veel oergodinnen in mythen zijn verjaagd of ineens als slecht afgespiegeld, zoals de Keltische Godin the Morrigan uit de verhalen van King Arthur, en de Godin van zout water Tiamat uit de Sumerische scheppingsmythe. ‘Godinnen van het oerwater die de wereld bevatten of de wereld uit hun eigen wezen vormen, zijn vaak vervangen door mannelijke godheden die een universum buiten zichzelf vervaardigen.’

 

Als verklaring voor die verandering van matriarchaal naar patriarchaal, van aanbidding van Godin naar God, heb ik ooit eens gelezen dat dit te maken had met het feit dat oorspronkelijk er veel respect was voor de vrouw omdat zij leven kon voortbrengen. Toen ontdekt werd dat de man hierin net zo’n grote rol speelde (met zijn zaad), kwam een einde aan de aanbidding/heerschappij van de vrouw.

Sterker nog, de man wilde blijkbaar graag zijn macht uitoefenen omdat hij de vrouw niet aankon. Vrouwen hadden toen nog zelfrespect en mannen hadden, zoals vandaag de dag nog steeds, de vrouwen harder nodig dan omgekeerd. Vrouwen zijn maar af en toe ‘bronstig’, ‘loops’, ‘hengstig’ of wat zijn er al niet voor woorden voor, mannen denken elke dag aan seks.

De oorspronkelijke, eencellige dieren, waren vrouwelijk en plantten zich voort door vermeerdering (soort klonen). Ook veel gewassen vermeerderen zich op deze wijze.  De ‘man’ is pas later uitgevonden, om meer variatie in de soort aan te brengen, waardoor deze bestand was tegen bepaalde bacteriën. Het mengen van genen vernieuwt en versterkt zo te afweerkrachten. Bij ongeslachtelijken wordt bij een ziekte de hele soort uitgeroeid, bij meer gevarieerde soorten kunnen altijd een paar individuen een epidemie overleven. Aldus de theorie van enkele geleerden.

Die ‘seksuele wezens’ zijn volgens deze wetenschappers ontstaan doordat op een dag twee van die identieke eitjes met elkaar versmolten, en vervolgens weer uit elkaar braken, maar nu met door elkaar gemixte erfelijke eigenschappen.

 

In de diverse religies zijn er mooie verhalen over het ontstaan van ‘man’ en ‘vrouw’, zoals de rib van Adam waaruit God Eva schiep, verhalen over de maan die zich in tweeën splitste en nog veel meer soortgelijke verhalen, overal ter wereld en van alle tijden. En omdat man en vrouw in wezen samen één zijn worden ze zo onweerstaanbaar tot elkaar aangetrokken.

Het verhaal van Adam en Eva klopt in zoverre niet met de wetenschap, dat de eerste wezens niet mannelijk waren maar vrouwelijk. Ze bestonden alleen uit eicellen, niet uit zaadcellen.

Het gekloonde schaap Dolly was ook een vrouwtje (uit een lege eicel en een lichaamscel gekweekt).

Onbewust zijn mannen zich hiervan mogelijk altijd al bewust geweest en dat geeft hen een gevoel van overbodigheid. Mogelijk is dat de oorzaak van hun behoefte om macht over de vrouw uit te oefenen. Die ene, manlijke, God, was een mooi middel om de vrouw in haar macht aan te tasten. ‘Religie is doctrine, een machtsspel voor mannen’ heb ik eens een transseksuele vrouw (voorheen man) in een documentaire op t.v. horen zeggen.

Het is vandaag de dag geen haar beter dan 200 jaar geleden (overigens is de onderdrukking van de vrouw vooral iets van de laatste 2 eeuwen) en hier in het westen ook niet beter dan andere delen van de wereld. Ik zag laatst op tv (in het programma ‘Puberruil XL’) dat (ergens) in India de moeder moet wachten met eten tot vader (en de kinderen) klaar zijn, en als er dan niets voor haar over is heeft ze pech. Zo gaat het hier in Nederland echter precies zo. De mannen leven erop los, rijden dure auto’s, maken eindeloos boetes met te hard rijden, kopen allerlei onnodige elektronische onzinspeeltjes, etc. etc. Hiermee stapelen ze schulden op schulden, die de vrouwen kunnen aflossen en daarnaast mogen ze nog eens hun kroost onderhouden, want mannen die alimentatie betalen zijn ook schaars (of hooguit € 200,- per maand ofzo, nou, alleen de kinderopvang voor 1 kind is al vele malen duurder dan dat). Samenwonen met een man is al helemaal onmogelijk, dan moet je naast die 40-urige werkweek, huishouden, zorg voor kinderen, administratie etc. ook nog eens die man plezieren, want de mannen willen absoluut hun levensstandaard niet opgeven in crisistijden.

 

Langzaamaan is de vrouw in de loop der eeuwen tot een minder soort schepsel gedegradeerd, die God, oftewel de man, volledig moest gehoorzamen. Helaas voor de man had de vrouw het toch te druk met de zorg voor de kinderen, cq lag daar haar prioriteit, zodat de man nog steeds niet alles voor het vertellen had.

En zo is de industrie ontstaan. De vrouw moest ontlast worden van veel taken in het huishouden, om meer tijd voor de man te hebben. En uiteindelijk kwam de ultieme uitvinding: de pil. ‘De pil is uitgevonden door mannen die hun vrouw onbeperkt willen neuken.’

En nog steeds blijven mannen dit ‘liefde’ noemen. Het is puur bezit, binding, hechting, verslaving of hoe je het noemen wilt. Ware liefde is liefde in vrijheid, loslaten. De ander kunnen loslaten, vrijlaten, de ruimte geven om zichzelf te zijn en uit vrije wil lief te hebben. Liefde kun je niet afdwingen. Vrouwen zijn nogal eens geneigd zichzelf te dwingen tot liefde. Nou dat gaat niet, net zomin als je zelf dwingen te genieten, dankbaar te zijn etc. ‘Zin maken’ is ook zo’n dooddoener. Je hebt/bent/voelt het of je hebt/bent/voelt het niet. We denken met ons hoofd/gedachten onszelf te kunnen beïnvloeden. Nou dat is een illusie. De wetenschap is inmiddels zo ver dat ze weten dat slechts ± 1% van wat je doet door je bewuste denken wordt aangestuurd, de rest gaat allemaal vanuit die grote grijze massa van het onbewuste. De automaat, dat totaal aan ervaringen en genetisch materiaal dat in je hersenpan is opgeslagen.

 

Door niet te luisteren naar hun gevoel laten vrouwen laten deze ‘overheersing’ door mannen ook toe. Dat is wel hun eigen schuld.  Ze denken dat ze voor ieder dingetje dat de man voor hun doet iets terug moeten doen, en al snel voelt de relatie als een dwangbuis van verplichtingen. Daarbij trekken ze alle schuld naar zich toe en voelen ze zich overal verantwoordelijk voor, vooral natuurlijk voor de kinderen.

De mens moet steeds tussen ik en de ander kiezen omdat hij niet meer weet hoeveel hij zelf nodig heeft. Een dier weet precies wat hij nodig heeft en heeft daarom geen geweten nodig.

Wij mensen denken dat we meer zijn dan dieren, maar we zouden juist een voorbeeld aan ze moeten nemen. We denken dat we steeds meer moeten kunnen, ‘beter’ of ‘hoger’moeten worden, maar het omgekeerde is m.i. het geval.

Psycholoog Howard Bloom zegt ook dat die 99% van het onbewuste de juiste beslissingen neemt en die ene % die het (bewust) denkt beter te weten het meestal mis heeft. Die ene procent van het bewuste denken zit in je linker hersenhelft, het optimistische deel dat denkt leiding te hebben over de buitenwereld. De rechterhersenhelft is de pessimistische die denkt nergens over te kunnen beslissen. Beide delen maken voortdurend ruzie. De linkerhersenhelft beweert bijvoorbeeld dat het prima gaat, terwijl de rechterhersenhelft zich beroerd voelt.

‘De geest is sterk maar het lichaam is zwak’ is een bekende uitspraak van ik weet even niet meer wie. Dus probeer je niet meer door die ene procent ‘logisch’ denken sterk te houden, maar luister naar die 99% van je lichaam die uit dat onbewuste verleden is opgebouwd, want die spreekt de waarheid. Dan zijn lichaam en geest, linker en rechterhersenhelft in evenwicht. Ik had op het gegeven moment echt genoeg van het sterk zijn en  m’n best doen en doen alsof ik me goed voel. Ik voelde me het beste als ik eerlijk toegaf (op z’n minst aan mezelf) dat ik depressief was. Daarmee kwam ik weer bij mijn innerlijke kern, waar ik door al dat ‘moeten’ ver vanaf gedwaald was. Dat is geen pessimisme, dat is gewoon realisme, luisteren naar mezelf, dat stille plekje in mezelf, mijn lichaam die de waarheid spreekt.

Narcistische mensen zijn in het algemeen gelukkiger dan empatische mensen, zo is uit een onderzoek van TNS-NIPO gebleken.

                                                                                                                                          6

Ze hebben wel minder vrienden en vaker ruzie, maar wat zou dat, als ze toch gelukkig zijn!

In de documentairefilm ’What the bleep do we know’, welke op wetenschappelijk onderzoek is gebaseerd, gaan ze zelfs zo ver te beweren dat ècht alles alleen om jezelf draait, en alles daarbuiten illusie is. Ik kom hier nog op terug in het volgende hoofdstuk.

 

 Ik ben tot de conclusie gekomen dat er 2 wegen zijn:

 

1) evolutie = steeds meer in eigen hand willen hebben, heenweg (naar buiten), die ontelbare zijwegen, dwaling, de Duivel, verder losraken van God, steeds verder afgescheiden deeltje worden dat radeloos, doelloos en eenzaam ronddwarrelt. Op je gedachten/kennis /kunde/ervaring e.d. willen vertrouwen i.p.v. op God/je instinct/je innerlijke stem. Tegen de stroom/de natuur invechten, verzetten, inspanning, controle. Ontelbare wegen. Angst voor de toekomst.

2) devolutie = steeds minder in eigen hand willen hebben, steeds meer loslaten, aan God ( 'het lot') overlaten/overgeven, terugweg (naar binnen), die ene middenweg. Meedeinen met de stroom, de natuur, als een blad in de wind, een zeeslak in de golven, tot je terugkeert tot die eenheid met alles. Ontspanning. Toegeven, eerlijkheid. Geluk. Vertrouwen.

 

De mens heeft ‘God’ (ik noem ‘het’ even zo, omdat ik er ook niet één passend woord voor heb, behalve evt. ‘godin’) nodig om zijn gedachten in toom te houden, om weer terug bij zijn dierlijk instinct te komen. Dieren zijn automatisch op God gericht omdat ze minder afleidingen (gedachten, contacten, mogelijkheden etc.) hebben. Als ik dan toch een definitie mag geven, dan is God eenheid en de Duivel verdeeldheid.  In Mattheüs 6:23 staat dat je òf God dient of de Mammon, beiden tegelijk kan niet. Je moet je geen zorgen maken om eten e.d., want dan dien je de Mammon.

De mens heeft zich al ver geëvoleerd, en heeft zo al zo'n 7% van wat er gebeurt zelf in de hand, heb ik ooit es berekend door middel van het gooien van dobbelstenen. Probeerde ik krampachtig een 6 te gooien dan viel hij inderdaad vaker op 6 dan wanneer ik het gewoon maar ‘aan het lot’ overliet. O.b.v. het aantal keren dat dat gebeurde kwam ik op een geschat  percentage van 7 uit. Dieren hebben veel minder van die ‘gedachtenkrachten’, en planten nog minder. Die leven volledig in overgave tot God, de natuur, het grote geheel. Mensen zijn constant aan het wikken en wegen. En dingen in ‘goed’ en ‘fout’ aan het onderverdelen. Die ‘keuzevrijheid’ die we ervaren leidt tot twijfel en twijfel leidt tot schuldgevoel.

Je hoeft je echter maar tegenover één persoon schuldig te voelen/verantwoording af te leggen: God. De rest heb je toch niet in de hand. De enige naar wie je hoeft te luisteren is God. Dat diepe innerlijk weten, dat hele zachte kleine stemmetje dat je alleen hoort als alle gedachten stil zijn. De rest is allemaal illusie, afleiding, verwarring. Uiterlijkheden die we elkaar hebben aangeleerd.

Mensen zijn dit kleine stemmetje ‘God’ gaan noemen, omdat het verder niet definieerbaar is. De Joden zijn daarin zelfs zo ver gegaan dat je de naam Gods niet eens mag uitspreken. Maar het is een simpele kwestie van luisteren naar je zelf, geloven wat je wilt geloven, jezelf bij alles op de eerste plaats zetten. Dan weet je wat je moet doen en dan geef je gelijk anderen de ruimte. Sommigen weten niet eens meer wie ze zelf zijn, zo erg zijn ze door allerlei mensen afgeleid van zichzelf.

‘Wie alles weet maar niet zichzelf kent mist het Al’, heeft Jezus gezegd.

En je ‘zelf’ zit in het verleden, je onbewuste. Niet streven naar meer, maar naar minder. Niet overleven/evolueren, maar elke dag een beetje sterven/devolueren.

En daar kan de bijbel of een ander religieus boek een hulpmiddel bij zijn (al moeten vrouwen zich dus realiseren dat het meeste dat hierin staat louter voor mannen geschreven is).

Zo staat in Lucas 12 vers 4: ‘Vreest niet hen die het lichaam doden, maar daarna niets ergers kunnen doen.... Vreest Hem die nadat Hij gedood heeft, macht bezit om in de hel te werpen.’ Het gaat er maar om dat je zuiver blijft, dat je met jezelf overweg kan. De onschuld van je werkelijke wezen (her)vindt.

 

Om die weg terug naar jezelf te vinden, kun je een voorbeeld nemen aan dieren.

In de bijbel wordt ook vaak genoeg naar de dieren en planten verwezen als voorbeeld. Zo staat in Lucas 7 vers 28: ‘Onder wie uit vrouwen geboren zijn, is niemand groter dan Johannes. Niettemin is de kleinste in het Rijks Gods groter dan hij.’

En in Lucas 12 vers 24 t/m 28: ‘Let eens op de raven, ze zaaien niet en maaien niet, ze hebben geen voorraadkamer of schuur, maar God voedt ze. ...Let eens op de bloemen, hoe zijn groeien; zij spinnen noch weven. Toch zeg Ik u: zelfs Salomo in al zijn pracht was niet gekleed als een van hen.’

Voorts in Lucas 13 vers 18: ‘Waarop gelijkt het Koninkrijk Gods, waarmee zal Ik het vergelijken? Het gelijkt op een mosterdzaadje, dat iemand in zijn tuin zaaide; het groeide en werd een grote boom en de vogels uit de lucht nestelden in zijn takken.’

En verder verwijst Jezus nog naar kinderen als voorbeeld, zoals in Lucas 18 vers 15: ‘Voorwaar, Ik zeg u: wie het Koninkrijk gods niet aanneemt als een kind, zal er zeker niet binnengaan.’

 

Dus alles wijst in de richting van die ‘terugweg’. Eerst een kind worden, dan een dier, dan een plant en ten slotte een kale woeste aarde. Woest en ledig. Zoals het oorspronkelijk was bedoeld. Niets. Alle uiterlijke schillen afgepeld.

‘Als je niemand bent kun je God horen, dat is echte vrijheid’ zo formuleerde Leo Feijen,eindredacteur van Kruispunt tv, het.           

Als je terug bent bij je innerlijke kern dan ben je alle uiterlijke lagen, die slechts schijn zijn, kwijt. Die harde kern, je ware, pure, on’schild’ige zelf, is onaantastbaar. Ben je daar in teruggekomen, dan kan niets uiterlijks je meer deren. Dan kun je al het uiterlijk makkelijk loslaten. Dit is misschien die staat van ‘verlichting’ die Boeddha bereikte toen hij onder de olijfboom zat. Pijn deert je dan minder, en je ontdekt ook eerder waar de pijn vandaan komt. Ik heb zelfs weleens gehoord van mensen die geen eten meer nodig hadden, en toch niet vermagerden of verzwakten. Omgekeerd bouwen mensen die te veel eten letterlijk lagen om zich heen. Maar met een groot huis, vette auto, dure kleren etc. etc. bouw je net zo goed lagen om je heen. Op zich niet zo erg, als je je het maar bewust bent en je er niet door van je kern af dwaalt.

Die kern noem ik de ziel. Die verbindt je tevens met alles, maakt je deel van het grote geheel, als ‘een druppel in de oceaan’ zoals het in de Bhagavad-gitã wordt beschreven.

 

Dieren wijzen ons deze ‘terugweg’ naar binnen.

Dieren zijn eerlijk, trouw en vergevingsgezind. Ze oordelen niet op uiterlijkheden en ze zijn tevreden met wat eten, een warm, veilig plekje om te slapen en liefst af en toe wat frisse lucht en misschien wat liefdevolle aandacht. Maar hebben ze dat alles niet of nauwelijks dan klagen ze nog niet en aanvaarden ze een langzame pijnlijke dood.

 

De mensheid heeft in de loop der eeuwen een scheiding gemaakt tussen lichaam en geest, het aardse en het goddelijke. Maar ik geloof dat het één onlosmakelijk met het ander verbonden is. Ik ben één persoon, bestaande uit lichaam en geest, beide samen vormen mij en dragen mijn naam. Ik heb niet voor beiden een afzonderlijke naam. Daarom geloof ik dat God de Natuur is. De gehele natuur, het hele universum, met alles erop en eraan. Als je in de bijbel de naam ‘God’ of ‘Heer’ zou vervangen door ‘de Natuur’, dan klopt alles en is alles te begrijpen. De natuur biedt ons alles, de natuur streeft naar evenwicht, de natuur overwint alles etc. etc. God is dus eigenlijk alles, maar ook niets, dat absolute middelpunt = nulpunt (point zero). Niets in alles, alles in niets. En ons lichaam ís die natuur. Ons lichaam biedt ons alles, kan alles, ook zichzelf genezen. Als we er maar naar luisteren. ‘Het is belangrijk je lichaam te kennen, dat je weet wat jouw maat is.

Je lichaam geeft je grenzen aan. Als je dichtbij dat stille plekje in jezelf, die ziel, blijft, weet je weet waar je eigen grenzen liggen. Wat je al dan niet accepteer van een ander, wat je aankan wat niet etc. en daar kun je dan eerlijk over te communiceren. Dan zie je ook dat er geen 'schuld' is. Alle antwoorden zitten binnenin jezelf. De Godin zit in je Zelf.

 

In Mathheüs 12 vers 43 e.v. staat een stukje met de titel ‘Van kwaad tot erger’. Ik citeer: ‘Wanneer de onreine geest een mens verlaat gaat hij rondzwerven in dorre streken op zoek naar rust, maar vindt dat niet. Dan zegt hij: Ik keer terug naar mijn huis, dat ik verlaten heb. Bij zijn komst vindt hij het leegstaan, schoongemaakt en op orde. Dan gaat hij zeven andere geesten erbij halen, nog slechter dan hijzelf: zij trekken erin en gaan daar wonen. Het laatste is voor die mens nog erger dan het eerste.’

Ik maak hieruit op dat wij geneigd zijn steeds aan ons lichaam (dat’huis’) te willen ontsnappen en met onze gedachten overal heendwarrelen ‘op zoek naar rust’. Maar die vinden we niet buiten ons, bij andere mensen, bezigheden, afleidingen, etc., maar alleen binnen in ons zelf. We moeten niet steeds geestelijker worden (‘lichter’) maar steeds aardser, vaster, steviger. Terug in dat lichaam, terug naar die basis, die stevige wortels in de grond, niet dat gedwarrel van onze geest in ‘de hemel’ met z’n duizenden fantasieën, gedachten, twijfels en angsten. Een dier, een boom, een schelp en uiteindelijk een rots worden, dat is onze bestemming en onze oorsprong. Bouw je huis op een rots, een stevig fundament, heeft Jezus ook gezegd, dan wordt het niet door storm verwoest (zie Lucas 6:47-49).

Alleen als we in dat lichaam blijven, diep in de basis en voelen wat dat lichaam werkelijk wil, dan komen we bij ‘dat mosterdzaadje’ waarover ik hierboven schreef. Dat zaadje is je diepste kern, de levensvonk, die overblijft als alle vruchtvlees en andere buitenlagen zijn afgepeld, opgegeten of verdord. Die pit die steeds opnieuw uitgroeit tot een nieuwe plant of boom (mits in vruchtbare aarde beland) maar in oorsprong gelijk blijft.

Vrouwen zijn zo dom om het zaad van de man in zich te laten groeien in plaats van hun eigen ‘zaadje’ tot ontwikkeling te brengen. Niet dat er uit dat zaad van die man niks moois kan groeien, in tegendeel, een kinderwens is voor een vrouw vaak toch een heel diep verlangen. Uiteindelijk zijn je kinderen ook een deel van jezelf. Mijn kinderen maken me juist vaak bewust van mezelf. Ze zijn een spiegel voor me, net als overigens mijn (ex)man en eigenlijk iedereen die ik in mijn leven tegen ben gekomen. Je kind spiegelt als het ware het kind in jezelf.

Maar het is en blijft inbreuk in dat eigen intieme ‘eitje’. Dat mag je niet vergeten wanneer een man, kinderen etc. in je leven komen. Dat ene kleine stille puntje in jezelf, die celkern, de oorsprong van alles, het enige wat echt is. Alles erbuiten is illusie. En je kunt alleen bij dat puntje komen als je je bewust bent van je lichaam. Het hier en nu, dat is alles wat er toe doet. Geen vage toekomstplannen hoe dat lichaam dàn te verzorgen, maar ga steeds na waar dat lichaam nú, op dit moment, om vraagt. Daar ligt het evenwicht. Alleen ‘niets’  is in volmaakt evenwicht. Zodra je buiten dat ‘niets’ bent raak je al uit evenwicht en moet je steeds weer de balans tussen dat ‘mannelijke’ en dat ‘vrouwelijke’, yin en yang, goed en kwaad etc. zoeken.

 

Want het gaat ten slotte om dat evenwicht tussen het mannelijke en het vrouwelijke. Zoals in het laatste vers (nr. 114) van het Thomasevangelie staat, dat Jezus zei (in antwoord op de opmerking van Simon Petrus die vond dat vrouwen het leven niet waardig zijn): ‘Ziet: ik zal ze tot mij halen om haar mannelijk te maken opdat ook zij een levende geest zou zijn, u, mannen gelijk. Want elke vrouw die mannelijk zal worden zal intreden in het Rijk der Hemelen.’ Erik van Ruysbeek heeft hierbij de volgende poëtische reflectie geschreven: ‘Als de man vrouw wordt en de vrouw man dan vinden zij in zich, voorbij hun mythisch dubbelbeeld van eenheid, hun ware oorsprong, hun éne oerbeeld in de ongrond. Dan is twee weer één zoals het tijdloos is.’ Onder ‘ongrond’ verstaat hij zoiets als ‘het woordloze’, ‘volheid uit leegte, leegte in volheid. Iets in niets, niets in iets. Zijn in niet-zijn, niet-zijn in zijn. Maar het is moeilijk te beschrijven omdat het ‘verder  reikt dan het zo gecompromitterde woord God’.

 

Ik wil het zo proberen te verklaren:

Het leven bestaat uit enen en nullen. 1 = vader tijd (iets), O = moeder ruimte (niets).

De Godin = God-in = eenheid. 1 Zorgt voor verdeeldheid, O voor eenheid.

Ө is de eenheid verdeeld door de (vader) tijd. De eicel die door het zaad gesplitst wordt. Wordt die tijd weer één moment, een punt (.), dan is de cirkel weer één geheel ⊙.

 

De Waarheid ligt, zoals het spreekwoord zegt, in het (ene smalle pad van het) midden.


 

 

uit: het Tibetaanse dodenboek volgens Lama Kazi Dawa-Samdup’s Engelse vertaling van het Bardo Thödol

uit: het boek: De Godin van Shahrukh Husain

‘Dierenliefde, het seksuele leven van de dieren’ van Michael Miersch

uit: Opzij van juli/augustus 2005.

aldus psycholoog Howard Bloom in de documentaire: ‘Het gevoel van Poel’

6 uit: het programma ‘Hart en ziel’ uitgezonden door de ncrv d.d. 13 november 2008

uit: Inspiratiemagazine nr. 5- 2007

uit: het Evangelie van Thomas van E. Van Ruysbeek en M. Messing

 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

VROUWENBIJBEL 31/11/2008

 

Hfdst. 3   De ‘10 geboden’

 

Aangezien vrouwen precies het omgekeerde zijn van mannen, moeten we de 10 geboden ook omkeren. Het grappige is dat dit in de Islam wel wordt gedaan. Daar moeten bijv. vrouwen in zichzelf bidden en mannen hardop.

Dat is eigenlijk heel logisch. Vrouwen zijn (te) veel op de buitenwereld gericht en mannen op zichzelf. Mannen neigen ernaar negatieve emoties, zoals woede, naar buiten te richten en positieve, zoals liefde, op zichzelf te richten. Vrouwen richten hun negatieve emoties naar binnen en hun liefde naar buiten. Dit zie je al in de puberteit. Veel meisjes met problemen gaan zichzelf beschadigen, krijgen eetstoornissen etc., terwijl jongens met problemen dit eerder uiten door vechtpartijen, wangedrag op school, vernielzucht etc.

Het is belangrijk voor vrouwen om bij zichzelf te blijven. Als vrouwen nu ‘in zichzelf’ bidden, vinden ze God in zichzelf en richten ze Zijn liefde naar binnen. Mannen kunnen God, die liefde die ze voor zichzelf voelen, juist liever naar buiten, op de ander, richten, dan voelen ze Zijn aanwezigheid sterker en hebben ze bv. niet persé een vrouw nodig om die liefde te voelen.

In het Christendom en andere religies wordt altijd over ‘vergeving’ gesproken. Dat zou je bevrijden. Maar ook dat geldt weer alleen voor mannen. Die hebben hun woede allang geuit en kunnen het d.m.v. vergeving loslaten. Vrouwen zijn geneigd eerst te vergeven, maar blijven dan met hun woede ergens diep in zichzelf zitten. Ze laten zich vervolgens keer op keer opnieuw door die persoon die ze vergeven hebben slecht behandelen, en geven zichzelf er de schuld van dat ze zich er zo rot onder voelen. Dat kan natuurlijk niet. Je kunt pas vergeven als je je woede eruit gooit en de ander op recht berouw toont. En dan nog kun je je afvragen hoe vaak je iemand een nieuwe kans moet geven. Ik heb mijn man wel 100 nieuwe kansen gegeven, en ik bleef me maar afvragen waarom ik me kort daarna toch weer ongelukkig voelde in mijn huwelijk.

Wie enig religie aanhangt weet trouwens dat God zelf ook niet zonder slag of stoot vergeeft. Eerst moet je oprecht berouw en je liefde voor Hem betonen. Pas wanneer je echt met een volledig zuivere intentie tot Hem komt en volledig overtuigd bent dat je in Hem gelooft zal God genadig zijn (en je zonden vergeven, je genezen, je tot de Hemel toelaten etc.).

Sommige mensen moeten eerst gestraft worden voor ze inzien wat ze een ander aangedaan hebben, althans voor ze het niet weer doen. Want dat ze iets ‘misdaan’ hebben weten ze donders goed. Mensen die van nature wel gewetensvol zijn hebben er vaak geen benul van dat er ook gewetenloze mensen bestaan. Ze denken altijd dat die hun misdaden doen doordat ze een moeilijke jeugd hebben gehad of weet ik veel wat en dat ze dus ‘zielig’ zijn en ‘hulp nodig hebben’ etc. Nee, dat zijn gewoon mensen die helemaal alleen aan zichzelf denken en daarin nogal zijn doorgeslagen. Nogmaals, de waarheid hoeft nooit verhuld te worden en misdaden niet gebagatelliseerd. Dat je je zelf al doodschuldig voelt als je een buurtkind per ongeluk bedorven sinas hebt gegeven of iets dergelijks, wil niet zeggen dat anderen daar ook over in zouden zitten. Zelfs moedwillige kinderverkrachting om maar een exces te noemen voelen sommigen zich niet schuldig over. Als je zulke mensen vergeeft weten ze het nog zo te spelen dat jij je schuldig gaat voelen ook. Hoe vaak hoor je niet verhalen van meisjes die verkracht zijn en zich daar schuldig over voelen! Alsof ze erom gevraagd hebben ofzoiets. Nee meiden, we moeten ons nooit meer waar dan ook schuldig over voelen en schuif alle schuld daar waar die hoort.

“Offeren” wat in veel religies gepredikt wordt is een vaag woord. Wat is offeren? Jezelf laten uitbuiten, zoals vrouwen het vaak opvatten? Of gewoon niet te veel willen en tevreden zijn met wat je hebt, wat mannen in het algemeen al als een groot offer beschouwen. 40 Dagen zonder seks is voor hen al reden om zichzelf als heilig te beschouwen. Ze offeren zich in het algemeen pas als ze er iets mee denken te bereiken, bv. een vrouw kunnen veroveren. Zodra ze hun doel hebben bereikt is het nog slechts een kwestie van dwangmatig hun bezit behouden, soms ten koste van alles.

 

Ik moet hierbij blijven herhalen dat niemand 100% ‘man’ is of 100% ‘vrouw’, er zijn dus natuurlijk net zo goed vrouwen die niet kunnen vergeven, woede naar buiten richten en mannen die superzacht, lief en goeiig zijn etc.  Ik stel het alleen voor de duidelijkheid even heel zwart wit. De werkelijkheid heeft alle kleuren van de regenboog. En de waarheid ligt in het (innerlijk) midden.

Maar goed dan, voor de ‘echte vrouwen’ onder ons dan hierbij de 10 geboden van Mozes uit de Bijbel, Deuteronomium 5 vers 1 t/m 22, herschreven. Ik ben overigens op 13 geboden uitgekomen (vers 7 t/m 21), dus hoe men op 10 kwam weet ik niet.

 

Vers 7. Eerste gebod

volgens Mozes: eert naast Mij geen andere goden

volgens mij: eer/geloof/aanbid alleen jezelf, geen anderen

 

vers 8. Tweede gebod

Volgens Mozes: maak geen beelden van wezens in de  hemel, op aarde, onder water

Volgens mij: laat de natuur zoals ie is. Laat je zelf zoals je bent. Doe geen uiterlijke dingen na van anderen maar ontplooi je eigen ware zelf.

 

Vers 9. Derde gebod

Volgens Mozes: Ge moogt ge niet voor hen neerbuigen noch hen vereren, want Ik Jahwe ben een jaloerse God.

Volgens mij: eer die uiterlijke dingen niet, laat je door niets of niemand vernederen, niemand is meer dan jou. Want anders word je jaloers op die ’betere’ mensen. Je hoeft je nergens voor te schamen.

 

Vers 10. Vierde gebod

Volgens Mozes: Ik bewijs goedheid tot in het duizendste geslacht aan hen die Mij liefhebben en mijn geboden onderhouden

Volgens mij:  Hou van jezelf en zorg voor je zelf conform de wetten van de natuur/je werkelijke behoeften

 

Vers 11. Vijfde gebod

Volgens Mozes: Ge zult de naam God niet misbruiken

Volgens mij: Doe je niet anders voor dan je bent, neem je eigen verantwoording daar waar je achterstaat/wat je zelf echt wil en niet omdat de ander dat wil/verwacht.

Je bent aan niemand iets verplicht alleen aan je (ware) zelf (God). God gaf ons niet voor niets een keuzevrijheid. Dus niets moet. Doe niets wat je niet wil.

 

Vers 12, 13,14. Zesde gebod

Volgens Mozes: Onderhoudt de Sabbath: 6 dagen werken, 7e dag voor God

Volgens mij: neem voldoende rust en tijd voor jezelf/niets doen/luieren/bezinning, (tenminste) 1/7 deel van de tijd die je wakker bent.

 

Vers 15. Zevende gebod

Volgens Mozes: Bedenk dat Gij slaaf zijt geweest en dat Ik u heb bevrijd

Volgens mij: besef dat je niemands slaaf bent en je alleen jezelf kunt bevrijden, verwacht dat niet van een ander. Je bent geen slaaf, dus wees niet braaf, en vaar je eigen koers, hoe ‘raar’ ook.

 

Vers 16. Achtste gebod

Volgens Mozes: Eer uw vader en moeder

Volgens mij: maak je los van je vader en moeder. Zij hebben je niet op de wereld gezet om (hun) slaaf te worden, maar om vrij en onafhankelijk te zijn en een zelfstandig mens te worden.

 

Vers 17. Negende gebod

Volgens Mozes: Gij zult niet doden

Volgens mij: Dood alleen uit zelfverdediging of in het uiterst geval om te overleven (kleine dieren/vissen e.d.)

 

Vers 18. Tiende gebod

Volgens Mozes: Gij zult geen echtbreuk/overspel plegen

Volgens mij: breek nooit met je zelf, word jezelf niet ontrouw, bind je verder aan niemand.

 

Vers 19. Elfde gebod

Volgens Mozes: Gij zult niet stelen

Volgens mij: wil niet teveel

 

Vers 20. Twaalfde gebod

Volgens Mozes: Ge zult niet vals getuigen tegen uw naaste/laster niet

Volgens mij: wees eerlijk, doe je niet anders (sterker) voor dan je bent en heb lak aan alle uiterlijke gedragsregeltjes als die ertoe leiden dat je de waarheid moet verhullen. Trouwens, spreek gerust de waarheid, want toch niemand gelooft je als je eerlijk bent. Mensen zijn geneigd leugens te geloven. De waarheid is te bedreigend. Verhul ook niet wat een ander je heeft aangedaan, je hoeft niemand de hand boven het hoofd te houden. Ieder is verantwoordelijk voor zijn eigen daden.

 

Vers 21. Dertiende gebod

Volgens Mozes: Begeer niet de vrouw, het huis, het land etc. van uw naaste

Volgens mij: Wees trots op jezelf en op wat je zelf hebt, dat is voldoende. Wat anderen hebben heb je niet nodig.

 

Nog even over wat ‘geboden’ uit het Nieuwe Testament van Jezus:

Heb uw naaste lief als uzelf’

Vertaal ik als: ‘heb uzelf lief als uw naaste’, oftewel, zet jezelf op de eerste plaats. Leef je niet teveel in in de ander, maar leef je in in jezelf.

Anders dwaal je steeds verder van jezelf (en God) weg.

 

De wil van God gaat boven alles’

Vertaal ik als: ga na wat je zelf diep van binnen wil. Waar verlang je echt naar? Probeer echt eerlijk diep in jezelf te kijken naar je diepste wensen. Wil je echt rijk worden? Of brengt dat weer andere problemen (verplichtingen) mee? Probeer tot de kern te komen. Ik heb bijvoorbeeld het heel zwaar gehad met dubbele taak werk en kinderen. Maar diep van binnen was dat ook een vlucht voor andere ‘verplichtingen’. Ik zou me schuldig gaan voelen als ik bv. niet op de scholen van de kinderen zou meehelpen, of van alles voor vriendinnen zou doen etc. Ik had altijd een excuus nodig om ergens ‘onderuit’ te komen. Zoals zo veel vrouwen kon ik alleen ‘geven’ en durfde ik niet te ‘ontvangen/vragen’ (uit angst voor afwijzing). Het is belangrijk te weten wat je wil en het jezelf ook te gunnen zonder schuldgevoel als anderen misschien minder hebben of het slechter hebben. Er is altijd beter en altijd slechter. Dat is oneindig. Denk aan je eigen behoeften en bid daarvoor, ga daarvoor. Jezus zei immers ook:  Vraagt en  u zal gegeven worden.’ Vaak zijn we bang ‘teveel’ te vragen of om ‘bedrogen uit te komen/teleurgesteld te worden’. Maar als je echt oprecht iets wil dan krijg je het ook. Vraag veel aan God. Ook aan je medemens, maar eis daar niets van, verwacht niets, want mensen zijn maar beperkt. Het gaat erom dat je weet dat je recht op iets hebt. Of je het wel of niet krijgt staat daar los van. Je mag je rechten opeisen, hoeveel moeite dat ook mag kosten, hoe zwaar de strijd ervoor ook zal zijn. Sta op je recht. Die heb je. Jouw geluk telt ook mee, geloof daar in.

 

‘Het rijk Gods is als een mosterdzaadje

Ja, laat dat kleine vonkje diep binnenin jezelf tot vrucht komen. Geef het wat het nodig heeft om te groeien, zoals dat innerlijk kind waarover ik in het vorige hoofdstuk schreef. Alleen als je heel stil bent hoor je dat piepkleine stemmetje spreken en weet je wat je nodig hebt.

 

‘Weest niet bang en weest niet bezorgd voor uw leven en wat u zult eten en ook niet voor uw lichaam. Het lichaam is meer dan het voedsel. Let eens op de raven, zij zaaien en maaien niet, ze hebben geen voorraadschuur...’’Graaf geen schatten op aarde maar verwerf een onuitputtelijke schat in de hemel.’

Dit hoef ik eigenlijk niet te vertalen. Ik denk dat duidelijk mag zijn dat je niet met je hoofd moet leven maar met je hart. Je hoofd weet toch niet wat er in de toekomst gaat gebeuren. Al heb je nog zoveel verzekeringen afgesloten, je kunt toch net iets verliezen wat niet verzekerd is. Probeer te leven met goede bedoelingen en meer kun je niet doen. Geniet van het moment, en doe wat het moment je zegt. Heb je pijn, ga rusten. Ben je moe, ga slapen. Kun je niet meer, geef het op. Ben je bang, doe voorzichtig. Laat je niet gek maken door de dwang/waarschuwingen/adviezen etc. vanuit je omgeving. ‘Wees als een kind’ zei Jezus ook. Een kind luistert nog naar zijn behoeften. Een kind is wel gevoelig voor zijn omgeving, maar er nog niet door bedorven. Dat gebeurt geleidelijk aan. Laat dat dus niet gebeuren. Blijf dat innerlijke onschuldige kind door er steeds naar te luisteren. Je màg verdrietig zijn, je màg boos zijn, je màg verlegen zijn, je màg je ‘aanstellen’, je màg aandacht vragen, je màg spelen, je mag vrij en zorgeloos zijn, je mag jezelf zijn... je hebt er zelfs recht op. En als je honger hebt mag je bedelen. Bezit bestaat niet. Alles op aarde is van iedereen.

 

‘Oordeelt niet dan zult ge niet geoordeeld worden’

Je kunt niets of niemand veroordelen, want je kunt niet in iemands hoofd kijken. Iedereen is anders en ieder leeft in zijn eigen wereld. In die zin is er geen ‘gelijkheid’. Wel is er gelijkwaardigheid. We zijn allemaal nietige wezens, zondaars, mislukkelingen, verliezers. Al die verschillen die we hebben gecreëerd is uiterlijke schijn. In wezen zijn we gelijk, alleen de buitenkant verschilt, door eeuwen van evolutie ontstaan. We hebben verschillende erfelijke verworvenheden en zijn in verschillende omstandigheden opgegroeid, maar van oorsprong stammen we uit één en dezelfde bron, oftewel ‘niets’, want oorspronkelijk was er Niets.

Door die uiterlijke verschillen is er niet één regel te stellen voor wat ‘goed’ of ‘slecht’ is. Voor de één geldt dit de ander dat. Dat kan ieder alleen voor zichzelf bepalen.

Voor elkaar moeten we niks bepalen. Bemoeizucht is ook weer ontstaan vanuit die afhankelijkheid van elkaar en de behoefte over elkaar te heersen als een soort uiting van innerlijk gemis/besef van je eigen onbelangrijkheid. Pas als je die niet meer ontkent kun je vrede met jezelf hebben.

 

Al deze geboden en voorschriften zijn voor ons eigen welzijn bedoeld, dus het is vooral belangrijk dat je ze positief uitlegt en het niet als een dwingende plicht ziet. Als we dan toch 10 ‘geboden’ ‘móéten’ naleven, kan ik voor vrouwen de ‘10 geboden tot innerlijke rust’ aanbevelen van Lisette Thooft, die een boek schreef met deze titel. Zij heeft daarmee waarschijnlijk ongeveer hetzelfde doel voor ogen gehad als ik met deze ‘ Vrouwenbijbel’. Zij schreef het boek overigens ook pas nadat de kinderen het huis uit waren. Ik ben er pas aan toe gekomen toen ik werkloos werd. Ik weet ook niet of ik het kan afmaken, want ik moet binnenkort, als mijn spaargeld op is, weer aan het werk. In de praktijk is het niet makkelijk om voor je 'recht op rust' op te komen.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

VROUWENBIJBEL 41/11/2008

Hfdst. 4  Hoer en maagd ineen.

 

Mannen zijn erg tegenstrijdig. Ze vinden dat een vrouw alleen als ‘maagd’ respect verdient, maar hebben toch liever dat ze een ‘hoer’ is, want hoe moeten ze anders aan hun trekken komen? Zelf hebben ze blijkbaar geen respect nodig. De meeste mannen zijn immers net postbodes. Ze gaan van gleuf tot gleuf tot hun zak leeg is. Echte hoeren dus.

Of ze eventueel ergens kinderen nalaten daar bekommeren ze zich niet om. Daar zorgt de moeder wel voor.

Vrouwen dragen die kinderen 9 maanden in hun buik, daar kunnen ze niet omheen, en hun instinct zegt hun ook nog es dat ze dolgraag voor die kinderen zorgen. Voor zover ze het aankunnen.

Daarom gaan vrouwen in het algemeen niet ‘van paal tot paal’, want zo’n 30 kinderen in je leven grootbrengen is een grote opgaaf. Hoewel, zouden we volgens onze natuur de kinderen 3 à 4 jaar de borst geven, dan blijft het aantal tot zo’n 10 beperkt, maar dat is nog niet mis natuurlijk.

Dit gegeven brengt vrouwen wel in de eeuwige tweestrijd: wil ik een man voor de seks of een man voor de liefde? Op de een of andere manier gaan beide eigenschappen (sexy en liefdevol/zorgzaam) zelden in één persoon samen. Ze kiest meestal voor een man met die laatste eigenschappen, omdat die nu eenmaal een betere vader voor de kinderen zal zijn.

Maar daarmee doet ze zichzelf te kort. Een vrouw ìs hoer en maagd ineen. Lichamelijk een hoer en geestelijk een maagd. Haar lichaam verlangt maar haar geest wantrouwt. Daar komt bij dat ze weliswaar zich wil onderwerpen aan de macht van het mannetje, maar zich ook niet onmiddellijk wil geven, daar zij zichzelf dan kwijt is. Zoals ik al zei, de vrouw verliest zichzelf snel in de ander omdat ze zo zorgzaam van aard is en zich in anderen verplaatst. Dan vergeet ze haar eigen behoeften. Geeft ze zich dus te snel aan een man, ook  lichamelijk, dan zal haar eigen seksuele behoefte totaal verdrongen worden en de vrijpartij totaal onbevredigend voor haar zijn. Daarom het spel van aantrekken en afstoten, zoals poezen dat doen. Ze geven zich niet zomaar gewonnen aan een kater. Die moet echt heel lang volhouden om de poes te krijgen. Voor een vrouw geldt datzelfde. En er speelt een geestelijk aspekt mee. Een man die het zo lang volhoudt, zou wel eens werkelijk geïnteresseerd in je kunnen zijn, als persoon, en niet alleen in je ‘gleuf’. Veel dierenvrouwtjes (zoals sommige aapsoorten en katachtigen) doen het slimmer. Die neuken met het stoere, wilde mannetje voor hun eigen passie en om een sterk nageslacht voort te brengen, en vervolgens gaan ze met een ander, rustig, lief mannetje, die ze laten geloven dat hij de vader van de komende babytjes is, zodat hij bij haar blijft. Vrouwtjesapen doen het trouwens ook vaak met andere vrouwtjes (omdat de mannetjes ze niet goed bevredigen)... erg handig als je geen baby’s (meer) wil.

Er zijn zelfs diersoorten waarbij niet één mannetje een heleboel vrouwtjes heeft maar omgekeerd, één vrouwtje een heleboel mannetjes, die gezamenlijk de jongen grootbrengen, zoals wolven (honden).

In alle seksuele informatieboekjes die ik gelezen heb, en programma’s als ‘beter in bed’ etc., worden talloze tips gegeven om het in bed leuk te houden met je partner. De vrouw zou de man moeten zeggen wat ie moet doen om haar behoeftes duidelijk te maken. Maar als iets op commando moet gebeuren is de spanning er toch af?

Nee, ik ben van mening dat die man maar moet ‘uitvinden’ wat jij wilt, door te letten op  je reactie. Stoot je hem af, dan doet hij iets ‘verkeerd’. Hij dringt zich bijv. teveel op, of juist te weinig. Hij zal iets anders moeten proberen, net zolang tot ie je veroverd heeft. Iedere keer weer. Na 10 jaar nog, na 20 jaar nog, na 30 jaar nog. Vindt hij dat hij, zodra hij met je getrouwd is, recht heeft op elke avond seks? Dan is er iets grondig mis met je huwelijk.

Ja, ‘mannen hebben nu eenmaal die behoefte’.. En vrouwen niet dan? Alleen niet altijd op precies het zelfde moment en op precies dezelfde manier als de man. Maar als die man wil, dan zal hij zijn best ervoor moeten doen. Ik las eens een spreuk: ‘waarachtig geluk wordt nooit vooruit betaald’. Dus mannen, wil je je geluk (= seks)...? Doe er iets voor.

Om toch even De Dalai Lama te citeren: “positieve of negatieve verlangens of daden onderscheid je niet door het feit of je ergens onmiddellijk voldoening aan beleeft, maar of het uiteindelijk positieve of negatieve consequenties heeft. Oftewel, als je te veel verlangt, te hoge verwachtingen hebt, kom je in conflict met de werkelijkheid. Ga je ervan uit dat de ander altijd voor je klaarstaat dan kom je bedrogen uit. Ga voor je eigen geluk, en laat de ander voor de zijne gaan. Een mens is vrij. Denk niet aan wat je niet hebt, maar aan wat je wel hebt. Net als een dier, die uitgaat van wat hij heeft/kan/kan vinden en niet nadenkt over wat hij verder allemaal nog kan verwerven. Hij vergelijkt niet. Oordeelt niet. Neemt alles zoals  het is. Voor ons moeilijk omdat we nu eenmaal verder kunnen denken dan een dier en dat dus ook doen. Dat verschaft ons de mogelijkheid dingen positiever te maken dan ze zijn, maar ook om de werkelijkheid te vervormen tot een (nog) minder prettige werkelijkheid.

We zouden ons meer bewust moeten zijn van onze dierlijke staat van zijn.

We zijn uiteindelijk allemaal gelijk/hebben dezelfde behoeften, zoals:

- voedsel (lichamelijk en geestelijk)

- warmte (lichamelijk en geestelijk)

- koestering (lichamelijk en geestelijk)

- rust (lichamelijk en geestelijk)

Alleen is de verdeling tussen de één en de ander iets verschillend. Zo zijn vrouwen lichamelijk meestal monogaam en geestelijk polygaam (ze praten met velen over hun hartsproblemen),  mannen zijn meestal het omgekeerde (delen hun lichaam liefst met meerderen, maar hun hartsproblemen liefst alleen met hun vaste partner of een goede vriend).

Er geldt zoals altijd: buiten – binnen v.v.

Van buiten (doen en laten, uiterlijk) ben ik een vrouw, maar diep van binnen ben ik een man.

Voor mannen geldt het omgekeerde. Als een man een vrouw tegenkomt die net als hij, alleen maar op het uiterlijk en seks gericht is, en totaal niet over gevoelens praat, dan voelt die man zich ernstig tekort gedaan. Hij heeft juist zo’n behoefte aan die geestelijke intimiteit omdat hij die aan de buitenkant mist. Het gaat hem uiteindelijk om de genegenheid en niet puur om de seks. De meeste hoeren zullen dit kunnen beamen. Zij geven vaak meer dan louter lichamelijke bevrediging. Omgekeerd zoeken vrouwen in de seks onbewust dat machts- en lustgevoel dat een man aan de buitenkant toont, maar een vrouw diep van binnen in zich heeft.

Dit verklaart waarom mannen het vaak erger vinden dat hun vrouw lichamelijk vreemdgaat en vrouwen het erger vinden als hun man emotioneel vreemdgaat. Een bezoek aan een hoer, of zelfs een slippertje kunnen ze nog wel vergeven (een man zal dat nooit van zijn vrouw vergeven), een tweede slippertje misschien zelfs ook nog, maar tijdenlang een stiekeme relatie met een ander erop nahouden, daar zal een vrouw zich ernstig door gekwetst voelen. Net zo erg als die man zich door dat slippertje van zijn vrouw gekwetst voelt. Hij voelt zich dan niet alleen bedrogen, maar ook gekwetst in zijn mannelijkheid, vertegenwoordigd door zijn seksuele prestatie. De vrouw voelt zich als een man haar bedriegt met een intieme relatie met een ander niet alleen bedrogen, zij voelt zich ook uiterst tekort geschoten in haar vrouwelijkheid, haar vermogen tot troosten, warmte en liefde geven.  Een slippertje van een man zal ook niet direct een bedreiging vormen voor de relatie, omdat de man dat vaak puur als seksuele bevrediging zag en niets meer. Een slippertje van een vrouw is wel degelijk een reële bedreiging voor de relatie, omdat een vrouw na seksueel contact met een man bijna altijd ook emotionele gevoelens voor de man in kwestie zal krijgen. De film ‘Indecent proposal’is hier mooi bewijs van. Die gaat over een man die voor 1 dag zijn vrouw uitleent aan een miljonair voor 1 miljoen dollar. Het stel leek dat dat ene dagje niet op zou wegen tegen wat ze ervoor terugkregen. De vrouw bleef echter een zwakte voor de miljonair houden en het liep allemaal niet zo makkelijk als ze gedacht hadden.

Omgekeerd kan een vrouw zich terecht ongerust maken als een man langdurig met één en de zelfde vrouw zit te chatten op Internet bijvoorbeeld. Dat kan wel eens veel minder onschuldig zijn dan dat slippertje op het zakenreisje in China. In het eerste geval kan ze zich terecht gaan afvragen of ze haar man iets tekort doet, in het laatste geval hoeft ze zich daar geen zorgen om te maken.

De kunst is nu om een evenwicht tussen die ‘vrouwelijke’ en ‘mannelijke’ neigingen te krijgen. Een vrouw moet iets lichamelijker worden, een man iets geestelijker. Daarom moet de man in een geestelijke God geloven en de vrouw in een stoffelijke Moeder Aarde. Dan zal zij ook haar lichaam meer gaan accepteren zoals het is. Zij zal het Goddelijke in het Aardse ervaren en zo het leven meer accepteren. Zij zal minder oordelen over zichzelf en anderen en zo ook minder goedkeuring van anderen (mannen!) nodig hebben, naarmate ze zichzelf meer kan bewonderen. Mannen zijn weer tevreden over hun lichaam, maar niet over hun geest. Zij moeten zich daarom op alle mogelijke manieren bewijzen, vandaar die competitiedrang. Zouden zij zich meer in hun gevoelsleven verdiepen, dan zouden ze minder energie hoeven stoppen in het zich uitsloven, oorlogvoeren etc.

 

Nog even terugkomend op de hoer en de maagd.

Het verschl tussen een hoer en een naar seks hunkerende vrouw is natuurlijk dat de eerste het met iedereen doet die wil betalen en de tweede alleen met degene(n) die ze ziet zitten. Dat mannen van hoer een scheldwoord hebben gemaakt komt omdat ze daar hun eigen zwakte en schaamte mee proberen te verdoezelen. Zíj kunnen immers niet zonder hoeren.

Wat mij nog steeds hogelijk verbaast is dat er hier in ons land nog vrouwen (uit oostbloklanden gehaald en) tot prostitutie gedwongen worden. Vrouwenhandel dus. Terwijl de slavernij al eeuwen is afgeschaft. Wat zijn dat voor mannen, die nog steeds naar illegale hoeren gaan, terwijl er nu ook legalen zijn? Een ‘zwarte’ klusjesman kan ik wel begrijpen, want wit is niet te betalen en die dakgoot moet toch gerepareerd worden. Maar als je zonodig naar een hoer wil kun je toch wel de volle (witte) prijs betalen? Castreren moeten ze die kerels die er echt niet buiten kunnen. Ik snap niet dat de mannen nog steeds geen mechanische hoer hebben uitgevonden. Haast alle laaggeschoolde arbeid is gemechaniseerd. Waarom de prostitutie dan niet? Als hoeren (en vrouwen in het algemeen) vaak toch al als object gezien worden, laat ze dan echt een object nemen om hun lichamelijke behoeften te bevredigen. Dan kan de vrouw zich concentreren op de emotionele behoeften van de man.

Maar ik blijf erbij dat ook die emotionele behoeften nooit door een ander kunnen worden vervuld. ‘(naasten)liefde’ is en blijft een illusie.

Zoals in de film Splendor wordt gezegd: ‘Iedereen heeft het gevoel dat hij  hier niet thuishoort, op deze wereld, dat ie maar te gast is. Maar de anderen mogen dat niet merken. Daardoor blijven we bij elkaar.’ En dat noemen we dan liefde. Maar het is niets anders dan afhankelijkheid. Terwijl we uiteindelijk alleen afhankelijk zijn van de natuur/het lot/God, of hoe je het noemen wil. Mensen zijn koud, en de enige manier om je daartegen te wapenen is door slechts de liefde in jezelf te zoeken (of voor de gelovigen: in God). Pas wanneer je vrede met jezelf hebt, jezelf volledig accepteert, kun je eenheid met de wereld voelen. Hierover in het volgende hoofdstuk meer.

 

 

 

 

 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

VROUWENBIJBEL 130/10/2008

Inleiding

 

Omdat me duidelijk is geworden dat alle geloofsboeken, van I-Tjing tot Bijbel, Koran tot Bhagavad Gîta, Tora tot de Heilige Graallegende van de Rozenkruizers, allemaal door en voor mannen zijn geschreven, ben ik in de loop der jaren e.e.a. gaan 'vertalen' voor vrouwen. Het bewijs dat de Bijbel (m.n. nieuwe testament) voor mannen is geschreven blijkt al uit het feit dat Jezus een man was. Hij moest een voorbeeld zijn voor de mannen op deze wereld. Maria was een doodgewone, aardse vrouw, maar bezat reeds alle wijsheid die Jezus, de zoon van God zelve, geen echt mens dus, predikte.

De lessen van Jezus e.a. ‘grote wijze mannen’, zoals Boeddha, Mohammed en De Dalai Lama, botsten met de dingen die de dagelijkse praktijk mij leerde, nl.: grenzen aangeven, opkomen voor je eigen behoeften, en wat harder zijn tegen je medemens. In spirituele bijeenkomsten en cursussen die ik heb bijgewoond, waar meestal voornamelijk vrouwen aanwezig waren, kwam dit altijd weer ter sprake. ‘Wij vrouwen zijn te lief’.

Daarom heb ik besloten een ‘vrouwenbijbel’ te schrijven, die ik stap voor stap op dit blog zal publiceren. Ik heb het overigens zo geformuleerd dat het (hopelijk) voor zowel gelovigen als niet gelovigen begrijpelijk is. Wat ‘geloven’ precies inhoudt, en wie of wat ’God’ nu eigenlijk is, is me na al die studie van religies nog steeds niet helemaal duidelijk. Als God ‘alles’ is, dan is hij (of zij) dus zowel goed als kwaad. Als hij ‘liefde’ is, dan is ie dus niet alles, want wie of wat is dan ‘haat’? En zo bleven er nog wel 10000 vragen waar vast vele ‘gelovige’ en ‘ongelovige’ mensen eveneens mee kampen.

Goed, een vrouwen’bijbel’ dus, maar noem het evengoed ‘handboek voor vrouwen’.

Want vrouwen zijn nu eenmaal anders dan mannen. Al heb je natuurlijk uitzonderingen, in het algemeen zijn vrouwen de altruïsten, mannen de egoïsten, doen vrouwen wat ze moeten, mannen wat ze willen, streven vrouwen naar vrede (zowel binnen gezin en vriendschappen als in de wereld) en mannen naar oorlog (zowel binnen gezin/vriendenkring en in de wereld), zijn vrouwen voorzichtig, mannen overmoedig, vrouwen monogaam, mannen polygaam, vrouwen bescheiden, mannen brutaal, denken vrouwen in eerste instantie aan de ander, mannen aan zichzelf, vrouwen geneigd bij problemen zichzelf te vernietigen/beschadigen, mannen de ander, zijn vrouwen zacht, mannen hard, vrouwen vrijgevig, mannen hebzuchtig etc. etc. Nogmaals, het zijn algemene kenmerken, die voor individuele personen niet allemaal opgaan natuurlijk. En alle eigenschappen zijn natuurlijk altijd in meerdere of mindere mate bij iedereen aanwezig. Maar omdat ik zelf een ‘op en top vrouw’ ben gaan voor mij al die ‘typisch vrouwelijke’ eigenschappen 3-dubbel op, in de loop van mijn leven nog versterkt door de ‘opvoeding’ (door ouders, omgeving, maatschappij), die deze eigenschappen als vrouwelijk beschouwden. Ja, je ziet wel, alle eigenschappen die in de diverse religieuze boeken als ‘goed’ worden beschouwd zijn natuurlijke eigenschappen van de vrouw. Dus je zou denken dat wij vrouwen niets meer hoeven leren en zo in de ‘hemel’ kunnen komen. Dat we alleen hier op aarde zijn om die mannen te helpen ofzo. Fout. Ik zal je uit de droom helpen. Bovenstaande ‘vrouwelijke’eigenschappen zijn helemaal geen goede eigenschappen. Ze zijn net zo ‘slecht’ als de mannelijke eigenschappen. Jaja, wij vrouwen hebben nog heel wat te leren. Al zou  je als je de bijbel letterlijk neemt denken dat de vrouwen de 'goeien' zijn en mannen de 'slechterikken'. Immers in Mattheüs 25:32-33 staat ' Dan zullen alle volken voor hem worden samengebracht en zal hij de mensen van elkaar scheiden zoals een herder de schapen van de bokken scheidt; de schapen zal hij rechts van zich plaatsen, de bokken links.' Het oordeel loopt voor hen die rechts staan uit op een paradijselijke of hemelse beloning. Zij die links staan zijn gedoemd tot het hellevuur. Jammer voor die mannetjes!

 

Natuurlijk zijn er al diverse ‘vrouwenbijbels’,  zoals ‘Levens en liefdes van een duivelin’ van Fay Weldon, ‘Brave meisjes komen in de hemel, brutale overal’  van Ute Ehrhardt, ‘Hekserij’ van Vivianne Crowley, ‘Sexpower’ van Kim Holland en, niet op de laatste plaats, het boek van mijn vriendin Hanna de Heus: ‘Erzsébet’.

Allemaal aanraders voor vrouwen. Er zullen er nog talrijke meer zijn, maar die heb ik helaas niet kunnen lezen vanwege mijn vrouwelijke plichten.

Ik heb er 42 jaar over gedaan om deze wijsheid te ontdekken, en aangezien ik het jammer zou vinden als andere vrouwen ook zoveel jaren verspillen van hun leven, heb ik dit boek geschreven.

Ik begin hieronder vast met Hoofdstuk 1.

 

Hfst. 1. Het innerlijk evenwicht

 

Tot voor kort (en nog steeds helaas, oude patronen laat je niet gauw los) paste ik braaf alle methodes die de Bijbel e.d. predikten toe in de hoop daar gelukkig (evenwichtig) van te worden, zoals:

 

  1. doe alles wat je doet met (uit) liefde, zodat je je niet zoveel zorgen hoeft te maken over het resultaat -  dat ligt in handen van God (het noodlot). Het gaat niet om uiterlijke dingen, dus blijf geloven in je eigen goede intenties, hoe anderen er ook over oordelen. Laat dat bij hen.
  2. rust in je innerlijk midden, door je voordurend op je navel  (je centrum, je absolute midden, het ‘niets’) te concentreren, zodat emoties, nare gedachten, zorgen e.d. geen vat op je krijgen. Leef van binnenuit, in eenvoud en vrede. Niets moet. Wees stil, ontspan.
  3. wees één met de natuur en vertrouw erop dat de natuur met alles een bedoeling heeft, omdat ze streeft naar evenwicht. Ieder wezen heeft een taak, je bent zoals je bent opdat je jouw taak kunt volbrengen. Geniet van de magie van het leven.

 

Door methode 1 ben ik overspannen geworden. Ik dacht bij alles ‘dit doe ik uit liefde’ en dan hield ik het nog vol ook. Maar hierdoor heb ik een ongelooflijke stressbaan een jaar langer volgehouden dan ik anders zou hebben gedaan, heb ik mijn man nog luier gemaakt dan hij al was, mensen die me heel erg gekwetst hebben ‘vergeven’, zonder ze ooit aangesproken te hebben op hun gedrag, en ga zo maar door.

Methode 2: het ‘evenwicht’,, ja daar draait het uiteindelijk natuurlijk om. Wat zouden we graag zo evenwichtig zijn, rustig, vredig, in ons diepste binnenste verankerd, puur ‘zijn’, in het ‘nu’, zodat de hele buitenwereld ons niet meer uit evenwicht kan brengen. Maar om dat evenwicht te bereiken zullen vrouwen iets mannelijker moeten worden en mannen iets vrouwelijker. Je kunt  niet van één kant af dat midden bereiken. Nee, je moet eerst de andere kant op.

Methode 3 is niet altijd even makkelijk. Van sommige dingen is gewoon niks positiefs te bedenken, al weet je dat jij dat als klein nietig mensje niet kunt bepalen. Het leven is niet altijd ‘sprookjesachtig’ helaas, maar vaker hard, lawaaiig, lelijk, pijnlijk, verdrietig etc. Wat niet wegneemt dat je naar het mooie en goede op zoek mag gaan, door meditatie, natuurtochten, rituelen, in trance raken, of wat dan ook. Deze methode wordt vooral door de ‘new-age’ beweging toegepast, zoals het “Slowlife”, de nieuwste spirituele stroming in deze, en in het algemeen ‘zweverig gedoe’ gevonden. Maar het is niets anders dan een manier van zoeken naar geluk. Net hoe een ander dat doet door met een motorfiets rond te racen en zoveel mogelijk decibellen te produceren. Voor de één geeft dit een kick, voor de ander dat.

 

Maar uiteindelijk vond ik 3 nieuwe methoden die me veel beter bevielen. Namelijk:

  1. wees een komiek. Als je je inbeeld Charlie Chaplin of  Mr. Bean te zijn, dan kun je eigenlijk al niets meer fout doen. Denk zo: ik ben toch al gek, dus wat maakt het uit wat een ander van me denkt. Ik kan toch al niks, dus hoef ik ook niets meer te bewijzen. Ik ben zoals ik ben en daar hoef ik me niet voor te schamen. Al ben ik een kluns, ik doe niemand bewust kwaad. Ik kan om mezelf lachen, hopelijk anderen ook. Durf zwak en klein te zijn. Geef je angsten toe. Geef toe dat je iets niet kan of durft. Ontken je gevoelens niet. Mensen zullen je misschien niet meer voor vol aanzien, je zult outcast zijn en je zult zelfs vrienden verliezen. Het is pijnlijk mensen te moeten teleurstellen, maar het is wel eerlijk. En dan je hebt dan tenminste jezelf nog. Je kunt je gewoon niet sterker voordoen dan je je voelt, want dan raak je jezelf kwijt en kun je niets meer.
  2. doe alleen waar je zelf zin in hebt/wat goed voor jezelf is/ wat je zelf nodig vindt, en geniet ervan. Voel je niet schuldig als je dan niet aan andermans verwachtingen voldoet. Denk: iedereen zakt maar in de stront, ik doe niets wat ik niet wil. Ikke ikke, en de rest kan stikken. Deze werkt ook goed: ‘Eerst kom ik. Dan komt er een hele tijd niets, en dan kom ik weer. Dan komt er weer een hele tijd niets en dàn.. kom jij pas.’ Sta volkomen onverschillig tegenover alles en iedereen. Heb overal schijt aan. Wat maakt het eigenlijk uit wat je doet, zegt, meemaakt etc.? Leef voor jezelf, wat we uiteindelijk allemaal doen, want anders overleef je niet. Je hoeft je keuzes t/o niemand te verantwoorden dan jezelf. ’t Is jouw leven en je doet ermee wat je zelf wil. Maak je eigen keuzes en laat de ander de zijne maken.
  3. Verheug je over jezelf, wees als het ware verliefd op jezelf. Bedenk dat goed, sexy, stoer of wat je maar wil bent en laat je door niemand onzeker maken. Wie iets heeft aan te merken moet dan duidelijk aangeven wat hem/haar stoort, en daar kun je eventueel rekening mee houden. Zijn ze niet duidelijk dan weet je genoeg. Twijfel nooit aan jezelf. Al maak je nog zoveel blunders, je bent en blijft jouw ‘coole’ zelf. Verafgood niemand anders dan jezelf. En als je het moeilijk hebt helpt een flinke dosis zelfmedelijden enorm! (verwacht vooral geen medelijden van anderen).

Als beste methode om in dat ‘nu’ te komen, in m’n buik, m’n centrum te blijven, werkte uiteindelijk voor mij eigenlijk om me gewoon in te beelden dat ik een man bèn. Ja, het kinkt gek, maar de ‘ideale man’ zit in jezelf. Je hoeft echt niet op zoek naar die ‘droomprins’, je hebt hem altijd bij je. Want, over dromen gesproken: seksuele aantrekkingskracht is niets anders dan aangetrokken worden door je eigen tegenpool. Net als de + en – pool van een batterijtje. Je zoekt een partner met de eigenschappen die in je zelf onderontwikkeld zijn. Meestal is dat dus iemand van het andere geslacht. Ik vroeg me altijd af waarom ik me nou net tot die criminele types aangetrokken voelde. Nu weet ik het: omdat ik zelf zo’n ‘braaf meisje’ ben. Nou, dat probleem is opgelost. Ik hoef alleen nog maar op zoek naar de crimineel in mezelf.

Ga dus op zoek naar je eigen + pool (of – pool, maar ben er even vanuit gegaan dat + de man is, omdat de man vaak ‘actief’ gevonden wordt en de vrouw ‘passief’, wat in de praktijk m.i. net andersom is: vrouwen hebben tegenwoordig vaak (10-)dubbele daak van werk, zorg voor kinderen, man,  huishouden etc. en slapen/rusten vaak door dit alles maar zeer kort).

Als je die eigenschappen in jezelf ontwikkelt die je van nature ‘ontbeert’ (nogmaals, in iedereen zitten alle eigenschappen die er zijn), dan kom je uiteindelijk automatisch in dat ‘midden’ uit. En word je die rustige, evenwichtige, coole, zelfverzekerde ‘rots’, die zich niet eindeloos heen en weer laat slingeren door allerlei gedachten en emoties. Die handelt van binnenuit, in plaats van zich door de omgeving/omstandigheden te laten meeslepen. Boeddha, de Dalai Lama en wie al meer hebben dit bereikt door hun vrouwelijke eigenschappen te versterken en hebben hier hele meesterwerken over geschreven.Vrouwen bereiken dit door hun mannelijke kant te versterken. Dus meiden: vechten, ruziën, vreemd gaan, erop los leven maar! ‘Schuld’gevoelens uitbannen, en alleen aan jezelf denken. Span die mannen maar voor je karretje. Ze vinden zichzelf toch zo goed, zo actief, zo sterk? Laat ze dat dan maar bewijzen door het zware werk voor je te doen.

Liefde en oorlog staan uiteindelijk dicht bij elkaar. Ook in vele mythen worden de liefdesgodinnen aan oorlogsgoden verbonden. Zo had de Romeinse liefdesgodin Venus een buitenechtelijke verhouding met Mars, de god van oorlog.

De Afrikaanse liefdesgodin Erzulie werd over de Atlantische oceaan vervoerd naar de god van oorlog Ogoun om de heersende  godheid van het voodoopantheon te worden. Onder de vrolijke Erzolie schuilt de woede, de door leed getroffen kant van de godin, die Erzulie Ge-Rouge werd genoemd. In de voodoo van Haïti is de christelijke versie van deze treurende godin de rouwende Maagd Maria.

 

Ik heb me nog nooit zo opgelucht gevoeld als nadat ik mijn (inmiddels) ex-man es flink de waarheid had gezegd. Waarheid of niet, in elk geval had ik m’n gal gespuwd. Ook al krijg je dan (eerst) een woedende reactie terug, het maakt je toch sterker. Vaak merk je dan pas hoe onredelijk de ander is, want dan voelen ze zich ineens machteloos en komen ze alleen nog maar met slappe argumenten aan, in een laatste poging hun gelijk te krijgen. Maar ze zien dat het niet meer werkt en ze moeten capituleren. Vaak komt dus na die eerste woedende reactie een zielige, meelijwekkende reactie, met allemaal excuses e.d.. Maar denk niet dat je dan gewonnen hebt en weer ‘lieve vrouwtje’ kan spelen. Vrouwen, je redt je huwelijk alleen door tijdig je gal te spuwen. Geloof me maar. Red je het niet, nu, dan is je man je niet waard.

De vraag is of relaties wel een eeuwig leven beschonken zijn. Waarschijnlijk is het vrijwel onmogelijk altijd in evenwicht met je partner te blijven leven, want je verandert allebei. De + en – polen verschuiven nooit helemaal gelijkop, en dan PATS... kortsluiting. Dan gaat het niet meer.

Je kunt dan een nieuwe + pool zoeken, die weer wel op je aansluit. Maar onthoud: de ‘ideale’ man bestaat net zo min als dat jij zelf ideaal bent. De ideale ‘droomprins’ buiten jezelf is een illusie, een droom. Zoek de man in jezelf en je kunt  jezelf beminnen. Voor altijd.


  

Uit boek: De Godin van Shahrukh Husain

 

 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Wat is welvaart?30/10/2008
Naarmate de evolutie vordert krijgen we steeds meer overlevingsmechanismen, zoals in de laatste eeuwen de techniek. Maar we worden hierdoor tegelijk kwetsbaarder en gevoeliger. De evolutie kent geen grenzen, er is geen eind. Hoe verder we gaan, hoe moeilijker overleven uiteindelijk wordt. We denken ons werk te besparen, maar we krijgen er steeds meer werk bij. “De wereld gaat aan vlijt ten onder” zei Nietzsche en daar beginnen we hard naartoe te gaan.

Vooruitgang

Deze tijd, waarin iedereen fulltime moet werken door de hoge woonlasten en allerlei verplichtingen als telefoon, internet en vervoerskosten, en daardoor geen tijd meer voor elkaar en zelfs voor zijn kinderen heeft, vind ik een zeer arme tijd. Daarbij is alles zo ingewikkeld geworden (regels, apparaten) dat je al een zeer hoog IQ moet hebben om er nog iets van te snappen. Je leeft hier de hele dag in je hoofd. En je móét met al die vernieuwingen meedoen, anders kun je bv. niet eens meer aan je eigen geld komen (en welke werkgever betaalt nou nog in contanten uit?). Alles wordt door al die onnodige vernieuwingen duurder. De jongeren van nu hebben echt enorm hoge woonlasten en ook verder is alles duurder geworden, zonder dat de salarissen (en uitkeringen) veel gestegen zijn. De Randstad is volgens mij sowieso niet meer leefbaar.
Vandaag de dag zijn onze primaire levensbehoeften al: een (of meer) computer(s), auto, telefoon, mobiel, 3-dubbel geïsoleerd huis met HR-ketel, paspoort/ID-kaart etc. De vaste lasten van een gezin van 4 personen zijn hierdoor al zeker € 1.600,- per maand. De variabele lasten (eten, kleding, zakgeld, telefoonkosten, vervoer etc.) worden naarmate kinderen ouder worden steeds hoger.

Werkende moeders

Fulltime moeder zijn is onmogelijk geworden, hoewel het m.i. al méér dan een fulltime job is. Heel veel werkende moeders krijgen een burn out, omdat vrouwen èn die verantwoording voor de kinderen voelen èn hun werk zo goed mogelijk willen doen. Is dat de bedoeling van de emancipatie geweest? Moeders moeten werken en oppas is niet te betalen dus zitten veel kinderen alleen thuis. De moeders (en 'nanny's') van vroeger zijn vervangen door playstation en tv. Gesubsidieerde kinderopvang is er sowieso slechts gedurende de basisschool, dus zeg maar tot 12-jarige leeftijd. Blijkbaar wordt in Nederland een kind van 12 zelfstandig geacht.

Steeds meer leren

Maar een kind heeft ook op z'n 13e , 14e, zelfs 17e nog (een van) de ouders nodig. Een kind van 16 is nog lang niet zelfstandig en als ouder moet je het met nog veel helpen, bv. met school uitzoeken, bankzaken, bromfietslessen, verzekeringszaken bij aanrijdingen, computer onderhouden, software ed. voor school aanschaffen, huiswerk begeleiden, ouderavonden bijwonen etc.
Kinderen zijn steeds langer afhankelijk van de ouders omdat ze steeds meer moeten leren. Het leven wordt steeds duurder en ingewikkelder, omdat de techniek zich steeds verder ontwikkelt, steeds meer (medisch) onderzoek nodig is etc. We beseffen echter niet dat hoe meer medicijnen we uitvinden hoe meer ziektes er ook weer bijkomen. Een vicieuze cirkel.
De oude ambachten als manden vlechten, breien, brood bakken, jagen, vissen, tuinieren, zijn nog slechts hobby’s. We zijn door al die afleidingen van vandaag de dag onze innerlijke en uiterlijke natuur kwijtgeraakt. Kinderen groeien op met elektronische spelletjes i.p.v. zand, water en klei. Veel kinderen zijn op hun 13e al depressief, kijk maar eens rond op het internet.

Luxe

Sommige ‘uitvindingen’ komen we waarschijnlijk niet onderuit, door de enorme bevolkingsgroei. Maar veel is overbodig, mensen zouden met heel wat minder toekunnen. Dat hebben we echter te danken aan de vrije markteconomie. Zolang mensen voor een mooie LCD-tv net zo weinig betalen als een maand biologisch eten, dan is voor velen de keus gauw gemaakt. En voor een LDC-tv kun je een lening afsluiten, biologisch eten kun je in het algemeen niet op afbetaling kopen.
Communisme leek een oplossing voor al deze hebzucht van mensen. Maar helaas werkte dit ook niet. De meesten willen toch alleen (hard) werken als ze er zelf beter van worden. Dat zien ze als vrijheid.
Misschien moeten we het land in tweeën splitsen: een deel communistisch, een andere deel democratisch. Ieder gaat gewoon in dat deel wonen waar hij zich het prettigst bij voelt.
De wereldhandel moet m.i. ook drastisch teruggebracht. Je ziet overal dat kleinschaligheid beter functioneert dan grootschaligheid, dat bijna altijd tot chaos en/of machtsmisbruik leidt.

Terug naar de oorsprong

Ik geloof zelfs dat we helemaal terug moeten naar het begin, onze oorsprong, ons wezen, onze ware natuur, die ééncellige kern. Blanko, zonder (ge)weten.
Misschien is dat van buiten niet meer te realiseren, maar dan toch van binnen. Op jezelf concentreren in plaats van op de buitenwereld. Steeds minder willen, moeten, doen (voor jezelf of anderen), denken, praten, etc.
‘Overleven met weinig’, zoals de Boeddhisten. Uiteindelijk brengt niets uiterlijks geluk, hooguit tijdelijk. Het brengt meestal vooral een heleboel stress en andere vormen van lijden, of het nu om werk, een relatie, eigen huis, kinderen, mooie auto, vakantie, alcohol, drugs etc. etc. etc. gaat. Dat "onverzadigbaar verlangen naar het betonen van macht; of gebruik, uitoefening van macht, als scheppende drift", zoals Nietzsche het omschrijft, moeten we loslaten. Inzien dat alles onzin is. “Alle zin is geschapen zin”, aldus Nietzsche.
Leegte, dat is ons aller uiteindelijk doel. Misschien krijgen we dan echte welvaart!

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

VROUWENBIJBEL 230/10/2008

Hfdst. 2. De mens als 3-eenheid

 

Een mens is een drie-eenheid. Geen vader, zoon en heilige geest. Nee, een vader (man), moeder (vrouw) en kind.

Bij vrouwen overheerst het ‘moeder’-deel, bij mannen het ‘vader’-deel, bij kinderen het ’kind’-deel.

Vandaar dat vrouwen andere methoden moeten toepassen om in evenwicht te komen dan mannen. Dit boek heb ik geschreven voor vrouwen, dus behandel ik die methoden.

 

In het Christendom en allerlei andere wijsbegeerten gaat men ervan uit dat er eerst de man was, toen de vrouw en toen het kind. Oftewel eerst het zaad, toen de vruchtbare aarde en toen de vrucht.

Maar het is precies andersom

Eerst is er het kind, dan de vrouw (moeder), dan de man (vader).

En zo  moeten we ook leven.

Eerst moeten we ons innerlijk  kind aandacht geven, verzorgen, koesteren, vertroetelen, knuffelen. Desnoods pakken we een knuffel of echt dier om ons kind te troosten, beschermen etc. Je kunt een klein kind niet verwennen met teveel aandacht, liefde etc. Dat zijn basale behoeften, waarin volledig voorzien mag (moet) worden. Wel kun je het met speelgoed (materiële dingen) verwennen, die we zo graag geven om het aandachttekort (doordat we ons er geen tijd voor gunnen) te compenseren.

Dus geef het innerlijk kind maar eindeloos aandacht, bevestiging, aanmoediging etc. Met ‘zelfmedelijden’ is niets mis. Van een ander hoef je geen medelijden te verwachten, dus leef met je eigen kind mee. Laat het maar lekker huilen, dat mag.

Dan komt de moeder. Het vrouwelijk, passieve, zachte, meelevende, warme, liefdevolle en bescheidene. Daar gaan, zoals reeds gezegd, alle religies over. Geestelijk overleven. En dit komt voor ‘materieel overleven’, want dit is het wezenlijke. Vanuit die liefde, rust, overgave, absolute stilte, afwachten, het ‘laten groeien, laten gebeuren’, stilte, meditatie, komt men uiteindelijk vanzelf in actie. Dan pas komt de man, de jager, vol energie en levenslust, naar buiten. Je kunt dit niet forceren. Begin je met de actie, dan wordt het een ‘moeten’ en is de energie gauw op. Begin met het niets, leegte, stilte, winter(slaap), de vrucht die in de Aarde ontbindt. Blijf daar tot je vanzelf gewekt wordt. Door iets of iemand die je nodig heeft en je medelijden wekt. Of door een intens verlangen te bewegen, als je de zon ziet en de vogels hoort of mooie muziek. De drang tot scheppen, ideeën werkelijkheid te laten worden. Het is lente, het zaad komt uit de vrucht en ontkiemt.

Maar ga tijdig weer terug. Doe niet meer dan je kan. De zomer is zo voorbij. De dag ook. De onrust ook. Het kind heeft weer aandacht, zorg en rust nodig. Je kunt wel van alles doen, maar als het niet van binnenuit komt, doe je in feite niets. Je bent een zombie. Je leeft niet, maar wordt geleefd. Je leven is zinloos. Te lang in de actie blijven leidt tot stress, ergernis, geweld,  overmoed, vernietiging.

Dus blijf in de (winter)slaap tot je vanzelf gewekt wordt, van binnen uit de drang tot actie voelt, vol vertrouwen en energie.

Het valt niet mee om de actie te staken, vooral in de huidige jachtige tijd, waarin mannelijke waarden hoogtij vieren en religie op de achtergrond is geraakt. De ‘alles willen’ en ‘alles moeten’ en ‘alles kunnen’-tijd. Gaan de zaken goed.... dan is er de verleiding tot uitbreiding, en nog meer uitbreiding.  Je kunt toch immers geen klanten weigeren? Gaan de zaken slecht, dan moet je je helemaal over de kop werken om nog te overleven. Kortom, niemand heeft rust.

Zondag? De druktste dag van de week. Ga maar eens fietsen op een zonnige zondag  dan begrijp je wat ik bedoel. Motorraces, koopzondagen, beursen, sportwedstrijden, festiviteiten, noem maar op.

Het wordt tijd dat we het evenwicht hervinden.

De moeder is de spil van alles. Zij zorgt dat de man actief wordt (door hem die rust te bieden en zelfvertrouwen te geven) en zorgt dat het kind groeit (door het te voeden). In de huidige tijd komen de vrouwelijke waarden te weinig aan bod en zo komt het kind tekort.

 

De natuur wijst ons op dit natuurlijke evenwicht. Het natuurlijke ritme waarin dieren en planten automatisch leven: kind-vrouw-man. Groei-rust-actie.

Ik kijk vaak naar mijn kat, als ik mij schuldig voel dagenlang ‘lui’ te zijn geweest. Zij ligt soms ook dagen achtereen grotendeels te slapen, maar is dan ineens weer enkele dagen onderweg, soms dag en nacht. Als een vanzelfsprekendheid. Dieren voelen hun ‘kinderlijke behoeften’ nog zeer goed en zorgen dat die vervuld worden. Moeder weet precies wat haar kind nodig heeft, en wat wel en niet goed voor hem is. En een verstandig kind luistert naar zijn moeder. Als wij niet naar ‘moeder natuur’ luisteren, dan raken we de weg kwijt. Je kùnt je gevoelens niet te lang negeren, want vroeg of laat loop je tegen de lamp. Dan besef je dat er nog maar één weg is: die van je diepste innerlijk zelf, je hart, je kind, je ware ik. Je kunt jezelf niet tot een ander maken dan die je in wezen bent. Dat hou je een tijdje vol, maar niet voor altijd. Pas wanneer een plant in alle behoeften wordt voorzien: zon, water, lucht, voedzame grond etc., zal hij vrucht gaan dragen en tot bloei komen. Zo zal ook ons innerlijk kind pas tot groei en bloei komen als het alle nodige zorg krijgt.

 

Gezien dit alles, ben ik ook een voorstander voor opvoeding van kinderen door de moeder. De moeder die zacht en liefdevol de weg wijst en het kind tot ontplooiing laat komen. Hard rijden, haasten, de beste zijn, harde muziek draaien, gewelddadige  tv-programma’s kijken etc., dat kunnen ze later nog wel genoeg. Laat ze eerst kind zijn, de basisbehoeften vervullen. Leven van binnenuit. Het ware kind naar buiten laten komen.

Daarna kan (o.a.) de vader het kind langzaam met de buitenwereld kennis laten maken.

 

Maar de huidige maatschappij wil het anders. Die wil kinderen in grote onpersoonlijke crèches, ver van moeder vandaan. Misschien dat de leidsters/leiders ook warm, liefdevol etc. voor het kind zijn, maar zo direct betrokken als de eigen moeder is zullen ze nooit zijn. Alleen een moeder zal haar kind volledig accepteren en nemen zoals het is, zonder wat voor verwachting dan ook. Hoe het kind zich ook gedraagt, wat voor ‘afwijkingen’ het ook mag hebben, de moeder houdt van het kind en zal hem duidelijk maken dat hij goed is zoals hij is. Hij is immers een deel van haarzelf. Hij spiegelt haar eigen innerlijk. Hoe zij het kind behandelt wordt direct gereflecteerd door het kind.

Zolang ze bij hem mag zijn en voor hem mag zorgen.

Wat helaas niet meer zo is, omdat vrouwen gedwongen worden zelf in hun inkomen te voorzien. Omdat mannen het vertikken voor hun vrouw en kinderen te werken als die vrouw zich niet volledig als zijn slavin gedraagt. Maar goed, als dit de enige manier is waarop vrouwen eindelijk wat respect kunnen verwerven, dan moet  het maar zo. Op zich zijn vrouwen op maatschappelijke posities net zo onmisbaar als thuis bij  haar kinderen, dus dat is wel weer positief.  Hopelijk kunnen ze in de toekomst ook respect krijgen voor hun taak als moeder, de moeilijkste en zwaarste baan die er is. Want je staat er volkomen alleen voor, krijgt er geen salaris of schouder klopje voor, en hebt geen ‘vrije dagen’. Maar vrouwen kunnen dit, omdat die natuurlijke liefde al in hen zit en zij daardoor energie krijgen voor hun mooie taak.

Een vrouw/moeder zal niet gauw kwaad worden, maar wel als je aan haar kleintjes komt.  Zo moeten we ook  ons innerlijk kind beschermen.

 

Krijgt een kind niet voldoende zorg (rust, voeding, aandacht, hygiëne, ruimte, vrijheid, orde, regelmaat etc.), dan raakt het lichamelijk en/of geestelijk uitgeput en wordt het ziek (lichamelijk en/of psychisch). Zo geldt dat ook voor ons innerlijk kind. Als je ziek wordt, kun je ervan uitgaan dat je jezelf verwaarloosd hebt. Nu moet je wel medelijden met jezelf hebben, nu zie je eindelijk in dat je zielig bent. Een enorm verdriet kan hetzelfde effect hebben. Dan moet je wel luisteren naar jezelf en de hele buitenwereld vergeten. Je uitsluitend nog om jezelf bekommeren. Zo kan men door een enorm leed uiteindelijk heel dicht bij zichzelf komen. Ik denk dat daardoor invalide mensen of mensen die een groot trauma hebben meegemaakt etc. vaak zo sterk zijn. Die laten zich echt niet meer van de wijs brengen door stompzinnige, harde, gevoelloze opmerkingen van anderen (aanvankelijk juist extra, maar na verloop van tijd niet meer) en allerlei verzonnen regeltjes of ‘verplichtingen’. Ze hebben geleerd dat iedereen in zijn eigen wereld leeft en je van anderen niets hoeft te verwachten. Al zijn er nog zoveel lieve, het goed met je menende mensen, je bent uiteindelijk toch volledig op jezelf aangewezen. ‘Iedereen is alleen met zijn pijn’, zei de (gehandicapte) kunstenares Frida Kahlo. In je ergste pijn bereik je een dermate dieptepunt, dat een zekere onverschilligheid t.o. het leven ontstaat (waarvan ik reeds sprak onder ‘methode 2’ in hoofdstuk 1). Verder dan 0 kun je niet zinken. Je verwacht niets meer van het leven, legt je erbij neer dat je tot je dood zult lijden, berust in het aardse tranendal. Dit is niet negatief. Het is een manier van alles loslaten. Wat is erg? Er zijn àltijd nòg ergere dingen. Het is  maar wat je als uitgangspunt neemt. Je zult je er zelf doorheen moeten slaan, dat kan niemand anders voor je doen.

 

Kortom: vrouw, zorg voor je (innerlijk) kind. En luister naar je innerlijke moeder. Mannen zijn meestal nog kind, zij zouden juist iets meer voor de vrouw (in zichzelf) moeten zorgen. De bijbel lezen dus, of mediteren. En ook naar die (innerlijke) wijze moeder luisteren.

Voor vrouwen betekent dat naar zichzelf luisteren. Voor mannen betekent dat: eens echt naar een (zijn) vrouw luisteren. Vrouwen zijn geneigd zich altijd maar in de ander te verplaatsen, de kwestie vanuit het gezichtspunt van de ander te bekijken etc. en vergeten dan wat ze zelf wilden, dachten en voelden. Dat gevoel vergeet het laatst. En vergeeft het laatst. Vrouwen verliezen zichzelf in de ander omdat ze niet naar hun gevoel luisteren. Maar je gevoel heeft altijd gelijk. In mijn discussies met mijn man vergat ik altijd wat er de vorige keren was besproken, wat ik allemaal voor hem  had gedaan, wat hij voor mij etc. Hij wist het altijd nog ‘precies’, dus ik geloofde hem maar. Maar mijn gevoel wist dat het niet klopte. Dat de feiten anders lagen, die mijn hoofd helaas vergeten was in alle drukte. En om bij dat gevoel te komen/blijven heb je veel tijd met jezelf nodig.

 

Je kunt ervan uitgaan dat je altijd gelijk hebt. Je bent niet voor niets zo gemaakt zoals je bent. Je hebt je gevoelens, gedachten, interessen en talenten niet voor niets.

Vroeger vond ik alles wat ik had stom. Stijl haar vond ik stom, mijn naam vond ik stom (dus andere mensen met die naam ook, maar die waren er nooit), verlegenheid vond ik stom, etc. Er waren wel een paar dingetjes die ik goed vond van mezelf, maar dat was erg weinig in vergelijking met wat ik verkeerd vond.

Nu denk ik zo: ik heb spillebenen, dus spillebenen zijn mooi. Ik hou van spiritualiteit en sprookjes, dus is dat interessant en goed. Ik hou van lezen dus ben ik intelligent (al ben ik a-technisch). Ik ben voor natuur- en milieubehoud, dus is dat erg belangrijk. Ik vind ons maatschappij burocratisch, hypocriet en chaotisch, dus is dat zo, wat anderen hier ook voor mening over hebben. Ben ik rommelig? Prima eigenschap toch? Apprecieert iemand mijn kookkunst niet? Zijn probleem. En ga zo maar door. Ik hoef mezelf niet constant te verdedigen.

Oftewel, geloof in jezelf, sta achter je eigen ideeën, en je zult zien dat mensen je gaan volgen, dat ze ook in jou gaan geloven. Je wordt nog een trendsetter.

Als je altijd maar bescheiden jezelf excuseert, uit een soort schaamte dat je überhaupt ooit geboren bent, dan neemt niemand je serieus. Als je je zelf niet serieus neemt kun je niet van anderen verwachten dat die dat wel doen.

Ik vroeg me altijd af waarom mannen als ze met een nieuw idee komen in het algemeen enorm bewonderd en gerespecteerd worden en vaak zelfs beroemd worden, terwijl vrouwen hun idee meestal tot enkele buren verspreiden en uitgelachen worden als ze het iets hogerop gooien. Gelukkig begint daar nu verandering in te komen omdat de vrouwen zich verenigd hebben (in het feminisme o.a.) en elkaar zo steunen. En dat verspreidt zich internationaal, dat is een goede ontwikkeling. Dus vrouwen, blijf staan voor je ideeën, hoe vaak je ook bespot wordt.

Je zult volgelingen krijgen en zo sterk worden. Kijk maar naar wat Greenpeace e.a. idealistische organisatie al niet bereikt hebben.

Maar blijf steeds tijdig dat innerlijk kind koesteren en naar die innerlijke vrouw luisteren voor je de innerlijke man naar buiten (in actie) laat komen. Blijf passief tot je je ware passie hebt ontdekt.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link